ZURE ALDE

  Egun on irakurle maitea, gaur heriotzaren beldurraz hitz egin nahi dizut... "DENA BERRIRO HASIKO DA". Bizitza betiko eta betiko da, gu bizitza eta bizitzaren esentzia gara, "heriotza" deitu duguna, "beste era bateko bizitza" besterik ez da, gure gorputza hil egiten da, are gehiago benetan garen esentzia, betiko eta betiko bizi da. Heriotzaren beldur gara, gure gorputza eta burua garela uste dugulako, gorputza eta adimena Betiereko Kontzientziak ilusio fisikoa esperimentatzeko erabiltzen dituen ibilgailuak baino ez direnean. Gure senideak edo maiteak hilko diren beldur gara, baina, hala ere, inoiz ez dago halako galerarik. Horiek guztiak gurekin egon dira denboraren hasieratik, abentura ezberdinetan, rol eta gorputz desberdinekin. Heriotzaren ilusiotik irten behar dugu, eta heriotza bizitza gehiagorako atalase gisa ikusi behar dugu, inor ez da istripuz hiltzen (hala dirudien arren), arimak jaio aurretik bere bizitza planifikatzen duen bezala, nola eta nol...

Egun on irakurle maitea, gaur gogoeta hau utzi nahi dizut: "Eutsi bakean". Utzi gauzak hausten. Askotan Unibertsoak onberatasunez baimentzen du, gure egoak ulertzen ez badu ere. Ez saiatu elkarri itsatsita edukitzen zikloa amaituz gero. Egon bakean. Utzi jendeari haserretzen. Utzi kritikatzen... erabat, izaki desberdinak dira eta haien erreakzioa ez da zure arazoa. Egon bakean. Utzi dena erortzen, eta ez kezkatu geroaz. Dena etengabeko joan-etorria da, hartu eta askatu... ikasi naturatik; itsasoko olatuetatik... eta ikasi zeure buruarengandik; zure arnasatik... Egon bakean. Buru urduriak zigortzen du. Nora joango naiz? Zer egin? Inor ez da bidean galdu, inor ez da aterperik gabe geratu. Unibertsoan beti dago bidezidor bat, gida bat, errutero bat. Egon bakean. Joateko dena joan egingo da. Geratu behar duena izango da. Gogoan izan. Egon bakean. Aire guztia biriketan atxikitzen saiatu arren, askatu egin beharko duzu, edo bestela, atxikitako aireak ito egingo zaitu. Egon bakean. ...

Egun on irakurle maitea, gaur hurrengo gogoeta utzi nahi dizut... DENBORA EZ DA GELDITZEN Erlojuari begiratzen diozunean, afaltzeko ordua da... Konturatzen zarenean iristen naiz asteburua... Almanaka begiratzen duzunean, hilabetea amaitzen da... eta konturatu gabe Gabon berriak datoz eta urte berri bat egun gutxi barru... Haurrak garenean, aitona-amonei begiratzen diegu, eta esaten dugu: zenbat falta zaidan haien adinera iristeko... baina iristen zarenean eta atzera begiratzen duzunean, galdetzen diozu zeure buruari: Nola izan daiteke urteak hain azkar igaro izana...? Konturatu gabe urteak aurrera doaz eta ia beti biharko uzten ditugu bizitzan benetan garrantzitsuak diren gauzak... Denbora pasatzea eta seme-alabez, familiaz eta lagunez gozatzea... Askok beren bizitzako urterik onenak negozioen, diruaren, atzean gastatzen dituzte, pentsatu gabe egunen batean bizitza amaitu egiten dela, garrantzitsuena Gerorako utziz. Gure mintzairatik Gero hitza kendu ahal bagenu, geroago edo aurrerago,...

  Egun on irakurle maitea; gaur gogoeta eder bat partekatu nahi dut zurekin, honela dioena: Landaren errutinaz eta hainbeste lan gogorraz nekatuta zegoen emakume maia batek bere etxetxoa saltzea erabaki zuen. Bere bizilaguna poeta ospetsua zela bazekienez, salmenta abisua egin ziezaion eskatzea erabaki zuen. Abisuak honela zioen: "Zeru-zati bat saltzen dut, fruta-arbola ederrez eta egur finez apaindua, non egunero hegaztiek kontzertuak eskaintzen dituzten beren kanturik onenekin, eta kristalino batek inoiz ikusi duten urik garbienarekin afaltzen du". Poetak alde egin behar izan zuen aldi batez, baina itzultzean bizilagun berriak bisitatzea erabaki zuen, abisuko emakume hura etxez aldatu zelakoan. Bere harridura handiagoa izan zen maien emakumea lanean ikusi zuenean. Poetak galdetu zuen: - Adiskidea! Ez al zen hemendik joaten? Emakumeak irribarre batez erantzun zion: - Ez, nire bizilagun maitea, zuk emandako abisua irakurri ondoren, lurreko lekurik zoragarriena zenuela ulertu ...

Egun on irakurle maitea, gaur nire ikasketa prozesuaz hitz egin nahi dizut... Neure burua maitatzen eta neure burua maitatzen ikasten ari naiz, ni bainaiz benetan nire bizitzako maitasunik handiena. Lasai itxaroten ikasten, dena iristen baita. Ikasiz ezin dudala norbait modu berekoian maitatu, denarena egiten dudala merezi dudala uste dudalako. Ez, ez da hori bidea, eskuzabala izaten ikasten dut eta dena ematen dut nigandik, besteek merezi dutelako, eta trukean nire bihotzak konpartitzean sentitzen duen esker ona eta poza jasotzen dut. Nire mundua perfektua dela ulertzen ikasten dut maitasun-begiekin begiratzen diodalako. Nire zoriona nigan dagoela ikasten dut, nire barneko izatea nire baitan maite dudalako, erantzunak han daudelako, maitasuna sentitzen eta daukadalako nire bizitzako pertsona guztiak eta bide batez gurutzatzen direnak banatzeko. Ikasten dut nire zoriona neurea dela eta ez beste inorena, eta, beraz, neu naiz zorionaren eta zorionaren erantzule. Denbora luzez pentsamendu...