ZURE ALDE

 "Nire gorputza entzuten dut eta nire burua epairik gabe elikatzen dut". 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan ez dugu gosez jaten. Barruko zaratak bultzatzen gaitu. Nekea. Hutsunea. Estresa. Isilarazi nahi dugun zerbait. Antsietatez jatea ez da ahultasuna. Bizirauteko modu bat izan da. Momentu jakin batean lagundu dizun erantzuna. Kontzientziaz jatera itzultzea ez da kontrola. Ez da debekua. Ez da zigorrik. Entzutea da. ¿Zer sentitzen dut jan aurretik? ¿Zer bilatzen dut benetan? ¿Lasaitasuna? ¿Segurtasuna? ¿Atsedena? Kontzientziaz jatea gorputzera itzultzea da. Zaporeak nabaritzea. Erritmoa moteldu. Asetasuna iristen denean gelditzea errudun sentitu gabe. Ez da perfektua izan behar. Nahikoa da presente egotea. Janaria ez da etsaia. Mezularia da. Eta gorputzak, entzuna sentitzen denean, lasaitu egiten da. Kontzientzia ez da dieta. Harremana da. Zure buruarekin. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #kontzientziazjan #antsietatea #gorputzaentzun #autozaintza #harremanosasuntsua #lasaitasuna #eli...

"Nire gorputzarekin berriro konektatzeko baimena ematen diot neure buruari, epairik gabe eta maitasunez". 💛

Egun on, irakurle maitea. Denbora luzez burutik bizi zarenean, gorputza bigarren plano batean geratzen da. Pentsamenduak agintzen du. Kontrolak gidatzen du. Eta gorputzak… itxaron egiten du. Buruak bizirauteko balio izan dizu. Antolatzeko. Aurrera egiteko. Baina gorputzak sentitzeko behar duzu. Gorputzera itzultzea ez da bat-batekoa. Ez da agindu murciélago. Gonbidapen bat da. Arnasa nola doan ohartzea. Tentsioa non pilatzen den sumatzea. Nekea entzutea errudun sentitu gabe. Gorputzak ez dizu exijitzen. Egia esaten dizu. Noiz gelditu. Noiz moteldu. Noiz zaindu. Burutik bizi zarenean, askotan emozioak atzeratzen dira. Gorputzera itzultzean, berriro lekua aurkitzen dute. Malkoek. Lasaitasunak. Eta batzuetan, beldurrak ere bai. Ez da ahultasuna. Oreka da. Gorputzera itzultzea etxera itzultzea da. Zure erritmora. Zure egia txikira. Zure presenteziara. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #gorputzera #kontzientzia #presentzia #...

"Nire burua zaintzeko baimena ematen diot neure buruari. Nire beharrak ere garrantzitsuak dira". 💛

Egun on, irakurle maitea, Badira pertsonak besteak zaintzen bizi direnak. Ez aukeragatik, baizik eta ikasi zutelako hori zela bizirik irauteko modua. Goiz ikasi zenuen adi egoten. Besteen beharrak sumatzen. Isiltasunak irakurtzen. Zure balioa erabilgarri izatean zegoela sinetsi zenuen. Laguntzen. Eusten. Konpontzen. Ez zenuen hori maitasuna zelako egin, baizik eta horrela seguru sentitzen zinelako. Besteak zaintzean, zeure burua babesten zenuen. Baina rol horrek prezioa izan zuen. Zure beharrak atzean geratu ziren. Zure nekea isildu zen. Zure mina ikusezin bihurtu zen. Besteen ardura hartzen ohitu zinen, zurea inork hartu ez zuelako. Gaur, gelditu zaitezke. Ez duzu beti sendo izan behar. Ez duzu beti eutsi behar. Zaintzea ez da desagertzen mugak jartzen dituzunean. Maitasuna ez da galtzen zeure burua aukeratzen duzunean. Bizirauteko egin zenuena, gaur kontzientzia bihur daiteke. Eta, poliki-poliki, zeure burua ere zaintzen ikas dezakezu. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu parte...

"Ez dut drama behar bizirik sentitzeko. Presentzian aurkitzen dut nire indarra". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan, drama izan da bizirik sentitzeko modua. Gorabeherak. Muturreko emozioak. Tentsioa. Lasaitasuna hutsik bezala sentitzen denean, dramak zentzua ematen dio egunerokoari. Zerbait gertatzen ari dela sentiarazten du. Baina drama ez da bizitza. Estimulu jarraitua da. Intentsitatean bizi zarenean, nerbio-sistema beti piztuta dago. Eta horrek bizirik sentiarazten du… baina nekatu ere bai. Drama ez da pasioa. Ez da sakontasuna. Askotan, ohitura da. Ohitura bat, isiltasunarekin egoten ez jakitekoa. Lasaitasunak aurrez aurre jartzen zaituelako zeure buruarekin. Drama uztea ez da emoziorik gabe bizitzea. Kontrakoa da. Benetako bizitasuna ez dago oihuan, baizik eta arnasa sakon batean. Ez dago kaosean, baizik eta presentzian. Hasieran, lasaitasuna arraroa da. Kolorerik gabea dirudi. Baina pixkanaka, beste zerbait agertzen da: egonkortasuna. Zintzotasuna. Bizitza, zaratarik gabe. Ez duzu drama behar bizirik sentitzeko. Ez duzu krisirik behar existentzia justifikat...

"Lehen baino hobeto egoteko baimena ematen diot neure buruari. Nire ongizatea ez da inoren aurkakoa". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan, hobeto zaudenean… errua agertzen da. Arnasak libreago doanean. Gorputzak atseden hartzen duenean. Barruan pixka bat argiago dagoenean. Eta hala ere, zerbait estutzen da. “Ez nintzateke horrela sentitu behar.” “Beste batzuk okerrago daude.” “Lehen hain gaizki nengoenean, nola egon naiteke orain hobeto?” Errua ez dator orainetik. Leialtasun zaharretik dator. Minarekin identifikatzen ikasi zenuen. Biziraupena izan zen zure nortasuna. Eta hobeto egoteak… traizioaren antza hartzen du. Baina sendatzea ez da inor atzean uztea. Ez da iragana ukatzea. Ez da besteekiko enpatia galtzea. Hobeto egotea ez da pribilegio bidegabea. Zure bidea da. Erruak esaten dizu oraindik lotura bat dagoela sufrimenduarekin. Baina ez zara gehiago han bizi behar. Zure mina benetakoa izan zen. Eta zure ongizatea ere bai. Biak egon daitezke. Bata bestea ezabatu gabe. Hobeto egoteko baimena ematea ez da ahaztea. Aurrera egitea da. Eta hori ere ausardia da. Besarkada bat jaso bihotze...

"Lasaitasunean konfiantza ikasten ari naiz. Orain, seguru egon naiteke". 💛

Egun on, irakurle maitea; Lasaitasuna ez da beti erraza. Batzuentzat, ez da atseden. Ezezaguna da. Bizitza osoa alerta egoeran eman baduzu, lasaitasuna ez da segurtasuna sentitzen. Hutsunea sentitzen da. Zerbait gertatzear dagoenaren sentsazioa bezala. Baina lasaitasuna ez da mehatxua. Ikasi gabeko hizkuntza bat da. Konfiantza ez da bat-batean agertzen. Eraikitzen da. Poliki. Esperientzia txikien bidez. Lasaitasunean konfiantza ikastea ez da dena ondo dagoela sinestea. Baizik eta, zerbait mugitzen bada ere, zu gai izango zarela hor egoteko jakitea. Ez da perfekzioa. Ez da kontrola. Barneko segurtasuna da, egoera guztiek ez zaituztela apurtuko ulertzea. Hasieran, segundo batzuk besterik ez dira. Arnasa sakon bat. Gorputzak askatzen duen une txiki bat. Eta nahikoa da. Lasaitasuna ez da ahultasuna. Indar mota berri bat da. Zure burua babestu gabe egoteko gaitasuna. Eta bai, ikasi egiten da. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #lasaitasuna #konfiantza #barneBa...

"Nire gorputzak erlaxatzen ikas dezake seguru dagoela. Orainaldia ez da iragana". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan gorputza lasaitzen hasten da… eta buruak alarma pizten du. Arnasa sakonago doa. Sorbaldek behera egiten dute. Eta bat-batean, pentsamenduak oldarka sartzen dira. Ez da kontraesana. Oroimena da. Denbora luzez tentsioan bizi izan bazara, erlaxazioa ez da segurua sentitzen. Arrotza da. Arriskutsua ia. Gorputzak askatzen duenean, buruak kontrola galduko duen beldur da. Zaintza jaisten bada, zerbait gertatuko delako sentsazioa pizten da. Ez zaude erotzen. Zure nerbio-sistemak bizirauten ikasi zuen horrela. Lasaitasuna ez zen atseden. Lasaitasuna esposizioa zen. Horregatik, gorputza lasaitzen denean, buruak panikoa sentitzen du. Ez orainagatik. Iraganagatik baizik. Ikastea berriro erlaxatzen ere sendatzea da. Poliki. Presiorik gabe. Zure erritmoan. Ez duzu burua isilarazi behar. Ezta beldurra behartu desagertzera. Nahikoa da konturatzea: orain ez zaude lehen bezala. Orain badago segurtasuna. Eta gorputzak eta buruak, pixkanaka, hori ikasiko dute elkarrekin...

 "Gutxiago egiten dut eta gehiago sentitzen dut. Nire presentzia osoz bizi ditut Gabonak, neure burua galdu gabe". 💛

Egun on, irakurle maitea; Gabonak askotan hitzordu kate amaigabe bihurtzen dira. Bazkari bat. Afari bat. Beste konpromiso bat. Eta tartean, arnasa hartzeko lekurik ez. Baina Gabonek ez dute gehiago eskatzen. Sakonagoa eskatzen dute. Gutxiago bilera eta presentzia gehiago ez da jendea baztertzea. Uneari benetan egotea da. Hobe da ordu batez benetan egotea arratsalde osoan gorputza bertan baina burua beste nonbait edukitzea baino. Presentzia da begirada bat. Entzute isila. Mugikorra alde batera uztea. Arnasa momentu horretan egotea. Ez duzu dena egin behar. Ez duzu guztietara iritsi behar. Ez duzu neure burua agortuta oparitu behar. Zure presentzia da oparirik handiena. Baina bakarrik balio du zuk ere bertan bazaude. Gabonek erritmo motelagoa eskatzen dute. Bihotzak jarrai dezan. Eta zuk zeuk ez galtzeko. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #GabonetakoPresentzia #GutxiagoDaGehiago #GabonKontzienteak #UneanEgotea #Autozainketa #BarneLasaitasuna #BizitzaKontzi...

 "Nire gorputza entzuten dut eta errespetatzen dut, zarataren erdian ere. Barrutik zaintzen naiz eta nire erritmoan egoten uzten diot neure buruari". 💛

Egun on, irakurle maitea; Gabonak kanpora begira bizi dira askotan. Mahai beteak. Agendak estuak. Ahotsak gainjarrita. Eta zarata horren erdian, zure gorputzak hitz egiten jarraitzen du. Baina ez du oihukatzen. Seinale txikiekin mintzatzen da. Nekea. Urdailaren itxiera. Bularreko presioa. Isilik egoteko gogoa. Gorputza entzutea ez da Gabonetan desagertzea. Barnean gelditzea da, kanpoan egon arren. Batzuetan entzutea hau da: geldialdi labur bat hartzea. arnasa sakon hartzea mahaitik altxatu aurretik. “nahikoa da” sentitzea errudun sentitu gabe. Zure gorputzak badaki noiz jarraitu… eta noiz gelditu. Ez dizu festa kentzea eskatzen. Ezta dena aldatzea ere. Soilik arreta eskatzen dizu. Gabonetan zure gorputza entzutea autozaintza modu sakona da. Zure burua traizionatu gabe egoteko modua. Eta agian, lehen aldiz, zarata handiena isiltzen denean, zuk zeuk entzuten hasten zara. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #GabonKontzienteak #GorputzaEntzun #Autozainketa #Ba...

"Nire mina errespetatzen dut eta nire erritmoan bizitzen uzten diot". 💛

Egun on, irakurle maitea; Badira Gabonak isilagoak direnak. Mahaiak beteta egon arren, hutsune bat nabaritzen denean. Izen bat aipatzen ez denean, baina denek sentitzen dutenean. Norbait falta denean, dena aldatzen da. Barreak motzagoak dira. Kantuak urrunago entzuten dira. Eta barruan, minak bere erritmo propioa du. Askotan, ingurukoek ez dakite nola hurbildu. Ez dakite zer esan. Ez dakite zer ez esan. Eta isiltasun deseroso batek betetzen du espazioa. Batzuek gaia saihesten dute. Beste batzuek “indartsu izan behar duzu” esaten dizute. Eta zuk, berriz, bakarrik sentitzen zara, nahiz eta jendez inguratuta egon. Min horrek ez du konponbiderik hitz azkarrekin. Ez du aholkurik behar. Presentzia behar du. Errespetua. Eta erritmoa. Ez zaude ondo egotera behartuta. Ez duzu azalpenik eman behar. Zure dolua ez da deserosoa; deserosoa da besteek ez jakitea nola egon. Batzuetan, laguntzarik handiena ez da zerbait esatea, baizik eta ondoan egotea, isilik, epaitu gabe. Eta besteek ez badakite nola...

"Nire nekea entzuten dut. Nire erritmoa errespetatzen dut".  💛

Egun on, irakurle maitea; Badira urteko une batzuk non nekea ez den soilik fisikoa. Barrutik dator. Isilean pilatua. Data seinalatuetan, Gabonak, urtebetetzeak, ospakizunak, itxaropenek pisu handiagoa dute. Pozik egon behar duzu. Egongo balitz bezala. Baina askotan, zure barrua ez dago erritmo horretan. Nekea emozionala agertzen da gehiagi sentitu, gehiagi eutsi, eta gutxiegi adierazi duzunean. Harreman zaharrek aktibatzen dute. Rolek, berriro jokatzen dituzun horiek. Isilik daramazun guztiak. Zure gorputzak ohartarazten dizu: ezin dut gehiago. Eta zuk, askotan, indar faltari deitzen diozu, baina egia da atseden emozionala behar duzula. Ez da ahultasuna. Ez da dramatismoa. Seinale bat da. Data seinalatuetan agertzen den nekea ez da ospakizunengatik. Zure burua berriro uzteagatik da, besteen itxaropenak betetzeko. Sendaketa hasten da nekea entzuten duzunean, ez borrokatzen duzunean. Agian aurten, ez duzu guztira iritsi behar. Ez duzu guztia egin behar. Ez duzu guztia eutsi behar. Nahiko...

"Nire barruko bakea lehenesten dut eta ez dut zor emozionalik daramat nirekin".  💛

Egun on, irakurle maitea; Askotan, Gabonak heltzen direnean, barruan zama ikusezin bat aktibatzen da. Ez da dirua. Ez da oparia. Zor emozionala da. Deitu behar duzula sentitzen duzu. Joan behar duzula, gogorik ez izan arren. Isilik geratu, min egiten dizuten hitzen aurrean, “horrela izan delako beti”. Zor diozulako sentsazioa. Zerbait konpentsatu beharko bazenu bezala. Maite izan zaituztelako, zaindu zintuztelako… edo besterik gabe, familia direlako. Baina maitasuna ez da zor bat. Eta harremanek ez lukete ordainik eskatu behar. Askotan, zor emozional hori haurtzaroan sortzen da. Zure beharrak bigarren planoan utzi zenituen momentuetan. Onartuak izateko moldatu zinenean. “Ez dadila haserretu”, “ez dezadan hutsik egin”. Eta horrela ikasi zenuen: zure burua alde batera uzten, lasaitasuna besteengan bilatzen, eta zeure muga propioak zalantzan jartzen. Baina Gabonak ez dira ordainketa-egutegi bat. Ez zaude hemen besteak pozik mantentzeko. Ez diozu ezer zor min egiten dizun harreman bati eus...

"Egiaz bizi naiz. Ez dut zoriona antzeztu behar onartua izateko". 💛

Egun on, irakurle maitea; Gabonetan badirudi badagoela arau isil bat: ondo egon behar duzu. Pozik. Eskertuta. Irribarrez. Eta barruan horrela ez bazaude, maskara jartzen duzu. Ez molestatzeko. Ez kezkatzeko. Ez azaltzeko. Zoriona antzeztea askotan ez da hautu bat. Bizirauteko ikasitako estrategia bat da. Txikitatik ikasi zenuen hori: sentitzen zenuena deserosoa zenean, hobeto zen isiltzea. Baina Gabonak etortzen direnean, maskarak gehiago pisatzen du. Nekea handitzen da. Barruko hutsunea agerian gelditzen da. Ez da ahultasuna zorionik ez sentitzea. Ez da porrota eguneroko poza antzeztu ezin izatea. Zintzotasuna da. Ez duzu azalpenik eman behar. Ez duzu inoren itxaropenak betetzeko betebeharrik. Ez duzu zure barrua traizionatu behar, besteak lasai egoteko. Maskara kentzea ez da besteak zauritzea. Zeure burua zaintzea da. Agian Gabon hauek ez dira festa izango. Agian isiltasuna izango dira. Edo distantzia. Edo atseden beharra. Eta hori ere ondo dago. Zoriona ez da antzezten. Egia entzute...

"Nor naizen gogoratzen dut, eta lasaitasunez itzultzen naiz nire barneko etxera". 💛

Egun on, irakurle maitea; Askotan uste dugu gure esentzia bilatu egin behar dugula. Bide luzeak egin, teknikak ikasi, kanpoan zerbait aurkitu behar dugula. Baina egia sinpleagoa da. Esentzia ez da galdu. Ez da desagertu. Estalita geratu da, besterik ez. Bizitzak geruzak jartzen dizkigu gainetik: beldurrak, itxaropenak, egokitzapenak, besteen begiradak eta geure buruari jarritako maskarak. Horregatik, esentziara itzultzea ez da bilaketa bat. Oroitzapena da. Barrura begiratzea, zarata pixkanaka isiltzea, eta betidanik egon den horri lekua ematea. Ez da ahalegin kontua. Ez da perfektua izatea. Egiazkoa izatea baizik. Nor zaren gogoratzen duzunean, zerbait lasaitzen da barruan. Eta hor hasten da benetako sendabidea. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #esentzia #autentikotasuna #barneegia #kontzientzia #bakebarnekoa #sendabidea #bizitzabidaia #hazkundepersonala #presentzia #AneLoreAlzuri

"Nire erritmoan itzultzen naiz nire esentziara, bizi izan dudan guztiak jakinduria bihurtuz".  💛

Egun on, irakurle maitea; Bizitzako krisi batek dena hankaz gora jar dezake. Batzuetan galera batek, gaixotasun batek, harreman baten amaierak edo barruko haustura batek urruntzen gaitu geure burutik. Krisian, askotan, bizirauten ikasten dugu. Aurrera egiten dugu, baina ez geure baitatik. Eta halako batean konturatzen gara: ez gaude geure buruarekin konektatuta. Baina krisia ez da amaiera. Ate bat da. Norbere esentziara itzultzea ez da lehen bezala izatea. Ez da iragana berreskuratzea. Beste modu batean, sakonago, egiazkoago, berriro norbera izatea da. Bide hori pausoz pauso egiten da: gorputza entzunez, emozioak ukatu gabe, eta egia txikiei leku eginez, nahiz eta deserosoak izan. 🪷 Krisi baten ondoren, esentziara itzultzea ausardia da. Bizitzari berriro baietz esatea, barrutik. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #esentzia #barnebidai #sendabidea #kontzientzia #hazkundepersonala #barneegia #bizitzakrisia #autoezagutzа #bakebarnekoa #AneLoreAlzuri

"Neure burua ikusten dut. Nire presentziak balioa du". 💛

Egun on, irakurle maitea; Badira zauriak zaratarik egiten ez dutenak, baina bizitza osoan laguntzen zaituztenak. Txikitan ikusia ez izatea horietako bat da. Ez da zertan tratu txarrik egon. Nahikoa da inork benetan begiratu ez izana, entzun ez izana, sentitzen zenuena baliorik ez zuela sentiaraztea. Ume horrek ikasten du ez molestatzen. Ez gehiegi eskatzen. Ez gehiegi sentitzen. Eta poliki-poliki, ikusezin bihurtzen da. Helduaroan zauri horrek forma desberdinak hartzen ditu. Onarpena bilatzen duzu. Zure balioa kanpotik neurtzen duzu. Eta maiz, besteen beharrak jartzen dituzu lehenengo tokian, zu bigarren planoan utzita. Txikitan ikusia ez izan den umeak heldutan ere beldurra du ezabatua izateko. Horregatik egokitzen da, isiltzen da, eta bere burua ahazten du harremanak mantentzeko. Baina hutsune hori ez da inoiz betetzen kanpotik. Ez laudorioekin. Ez arrakastarekin. Ez harremanekin. Sendaketa hasten da barrura begiratzen duzunean. Ume hari esaten diozunean: orain ikusten zaitut. orain ...

"Gaur, nire gorputzari esaten diot: seguru gaude; orain lasai arnasa hartu dezakezu". 💛

Egun on, irakurle maitea; Badira gorputzak inoiz guztiz lasaitzen ez direnak. Kanpotik guztia ondo dagoela dirudi, baina barruan… alerta etengabe bat bizi da. Arnasa motz, pentsamendu azkarrak, eta “zerbait gertatuko da” sentsazio isila. Lasai egoten ez dakizunean, ez da diziplina falta. Ez da “gehiegi pentsatzea” soilik. Zure bihotzak memoria du. Eta memoria horrek ikasi zuen inoiz ez fidatzen. Agian etxean iskanbilak bazeuden, edo emozioak ez ziren seguruak. Agian maitasuna baldintzatua zen, eta arreta… ezusteko minimo batean lehertzen zen. Horregatik, heldua zarenean ere, zure sistema beti erne dago: ez gutxiago sentitzeko, baizik eta berriro ez sufritzeko. Baina alerta kronikoak prezio handia du. Enegria jaten dizu, gorputza tenkatzen, eta zure barne-bakea lapurtzen. Lasaitasunak ausardia eskatzen du. Gelditzeko ausardia. Arnasa sakon hartzeko ausardia. Barruari esateko: “Ez da arriskurik. Hemen nago. Seguru gaude.” Eta poliki-poliki, zure gorputzak s...

"Nire emozioei lekua ematen diet. Nire egia isildu gabe, neure burua aukeratzen dut". 💛

Egun on, irakurle maitea; Badira momentuak non ez zaren joaten inora, baina barrutik isiltzen hasten zaren. Ez zara gehiago azalpenak ematen saiatzen. Ez duzulako indarrik. Ez duzulako berriro entzun nahi: “gehiegi sentitzen duzu”, “dena gehiegi hartzen duzu”. Eta pixkanaka, zure emozioak isilarazten dituzu, besteek ulertu ez zaituztelako. Haurtzaroan ikasi zenuen hori. Zure sentimenduek deseroso egiten zutenean, egokitu egin zinen. Isildu. Zure barrua txikiago egin zenuen, lekua ez hartzeko. Helduaroan ere errepikatzen da. Min egiten dizuten gauzak ez dituzu esaten. Zure egia gordetzen duzu. Eta horri lasaitasuna deitzen diozu, baina barruan hutsunea hazten da. Emozioak isilarazteak ez zaitu babesten. Zure burutik urruntzen zaitu. Egun batean ohartzen zara nekatuta zaudela beti ulertzen saiatzeaz, baina inork ez zaituelako benetan entzuten. Sendaketa hasten da galdera batekin: — Zer isilarazten ari naiz, onartua izateko? — Zer sentimendu ukatzen ari naiz, ez galtzeko? Zure emozioek ez...

 "Gaur, nire barne-haurra maitasunez hartzen dut eta esaten diot: hemen nago zuretzat". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan ez da gaurko mina zure barruan mugitzen dena, atzo ahaztutako haur hark baizik. Ez du hitzik, baina baditu beldurrak. Ez du negar egiten ozenki, baina bihotza estutzen dizu isilean. Zauritutako haurra oraindik zugan bizi denean, zure erreakzioak ez dira beti helduarenak. Ezezko batek hutsune zaharra irekitzen dizu, kritika batek lotsa zaharra pizten, eta maitasunaren atariak arrisku dirudi utzi zintuzten garaietan oinarrituta. Haur hark ikasi zuen isiltzen, gehiegi moldatzen, besteen beharrak bere gain hartzen. Ikasi zuen ez molestatzen, ez eskatu, ez espektatibarik izan. Baina ikasitakoa ez da beti egia. Ez da beti bidezkoa. Gaur, heldu zaren honetan, zor diozu haur hari beste aukera bat. Entzutea. Besarkatzea. Esatea ez dela gehiago bakarrik egongo. Ez dela berriro abandonatua izango. Zauritutako haurra sendatzen hasten da zu bere alde jartzen zarenean. Bere beldurrak ezkutatzen ez dituzunean. Bere historia ulertzen duz...

 "Gaur, nire bakea lehentasuna dela gogorarazten diot neure buruari".  💛

Egun on, irakurle maitea; Bizitzan bada une bat non konturatzen zaren gehiegi isildu duzula. Ez zarena onartu duzula. Zuk behar zenuenari uko egin diozula… besteek ondo senti daitezen. Zure bakea galdu duzu, inork konturatu gabe. Baina zuk bai: gorputzak estutzen du, buruak ez du atsedenik hartzen, eta bihotzak—nekatuta dago. Besteen bakea zaintzea ez da gaizki. Baina ze prezio du zure arima isildu behar bada? Zein da muga? Noiz bihurtzen da maitasuna auto-ukazio? Sarritan, “lasai egon daitezen” egiten duzun ahalegina zure beldur zaharrak estaltzeko modua da: ez gaitzatela kritikatu, ez gaitzatela baztertu, ez dezagula gatazkarik sortu. Eta hala, bigarren planoan jartzen zara… oharkabean. Baina egia hau da: Inoren bakea ez da zure bizitzaren prezioa izan behar. Zuk ere merezi duzu arnasa hartzea, entzuna izatea, errespetatua sentitzea. Zure bakea sakratua da. Eta zure bihotzak ez dizu beti txalotuko, baina egunen batean esango dizu: “Eskerrik asko, azkenean nire alde egin duzulako”. Be...

 "Gaur, nire bihotzari esaten diot: mina ez dut gehiago onartuko, nigan dago maitasunarekin berriro hasteko aukera". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan ez da maitasuna itzultzera eramaten zaituena. Ezta itxaropena ere. Askotan, beldur zahar bat da, izenik ez duen hutsune bat, bakardadearen itzala edo ohiturak sortutako lotura itsua. Min ematen dizun harreman horretara bueltatzen zaren bakoitzean, barruak esaten dizu ez dela ona, baina bihotzak ez daki uzten. Zergatik? Zeren eta batzuetan ez gara pertsonara itzultzen… gure zauri zaharrak ez direlako itxi. Harreman horrek ez zaitu zoriontsu egiten, baina ezagutzen duzun eremu bakarra da. Eta ezezagunak, nahiz eta hobeak izan, beldur ematen dizute. Horregatik, askotan mina segurua bihurtzen da, eta segurtasunik gabeko zoriona, arriskutsu. Itzultzea ez da ahultasuna; ulertu gabeko beharra baizik. Bihotzak zerbait konpontzen saiatzen da: aitortza, begirada, balioa… baina ez du lortzen, eta zuk berriro sufritzen duzu. Egia da hau: Minak ez du sendatzen min gehiagoz. Eta bihotzak bakea aurkitzen duenean, atea ixten du… ez odola darioenean. Egun batean, aus...

 "Gaur leuntasunez tratatzen dut neure burua; ez naiz nire etsaia izango". 💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan autoeskaera ez da perfekzio bila egindako korrika, baizik eta babes mekanismo bat: kontrolatzen duzun guztia ez zaizu min egingo. Zure burua etengabe gainbehera bultzatzen duzu ez huts egiteko, ez arriskatzeko, ez ukatzeko. Baina babes hori, askotan, bihurtzen da zigor ezkutua. Zeren eta zurekin zorrotzena ez den inor ez da. Besteek barkatzen dizute; zuk ez duzu barkatzen. Besteek atseden hartzen dute; zuk ez duzu merezi ikusten. Eta barrutik, zama horrek ez du eteten, ez baduzu zuk gelditzen. Autoeskaera babesleku bihurtzen da zure ahultasuna erakustea beldurgarriegia denean. Eta zigortzaile bihurtzen da zure balioa beti frogatu behar duzula uste duzunean. Honela bizi zarenean: Ez duzu inoiz “nahikoa” sentitzen. Zure lorpenak txikitu egiten dituzu. Zure beharrak azken tokian daude. Eta zoramenera hurbiltzen zaitu den perfekzioak ez du sekula poztasun ematen. Hala ere, bada bide bat. Ez da autoeskaera erabat uztea, baizik eta zure buruarekin harreman...

"Gaur nire egia entzuten dut, eta ez dut nire buruari traiziorik egingo bakea mantentzeko".  💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan barkatzea ez da bihotz zabal baten seinale, baizik eta beldur zahar baten ondorio zuzena. Gatazka piztuko dela sentitzen duzu, bestea haserretuko dela, edo zu abandonatuko zaituela. Horregatik errenditzen zara: isiltzen zara, irensten duzu, eta barkatzen duzu berriro, eta berriro, nahiz eta barruan zerbait apurtzen ari den. “Ez dut nahikorik”, “Ez dut eskubiderik”, edo “Hau da egin behar dudana maite badut” bezalako ideiek kateatzen zaituzte. Eta, oharkabean, zure mugak lausotu egiten dira, zure ahotsa desagertu, eta zure egia isilarazi. Baina gatazka saihesteak ez du bakea sortzen; prezio altua duen isiltasuna sortzen du. Zure gorputzak tentsioa gordetzen du, zure bihotzak distantzia, eta zure arimak neke sakona. Ez duzu beti barkatu behar. Ez duzu besteen erosotasuna beti lehenetsi behar. Barkatzea aukera bat da, eta aukera izateko, zure beldurrak ere entzun behar dituzu. Agian gaur ez da gatazkaren eguna, baina bada zure egia pixka bat gehiago err...

“Nire ahotsa maitasunez berreskuratzen dut, eta nire egia errespetatzen hasten naiz.”  💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan ez da hitzik faltatzen. Faltatzen dena da segurtasuna. Horregatik ikasten dugu isiltasuna armadura bihurtzen, inor ez urruntzeko, inor ez haserretzeko, eta gure beharrak bigarren planoan uzteko. Isiltasuna, hasieran, babes moduko bat da. Bihotzak pentsatzen du: “Hobe ez esatea. Hobe ez molestatzea. Hobe ez arriskatzea.” Eta horrela, zure ahotsa ezkutatzen hasten zara, zure egia xurgatzen, zure sentimenduak barruan gordetzen, inork ez dezan pentsatu “gehiegi” zarela. Baina prezioa handia da. Zuk ez duzu zaratarik egiten, baina zure arimak oihuka egiten du. Ez duzu ezer eskatzen, baina barruan hutsuneak handitzen dira. Ez duzu mugarik jartzen, eta pixkanaka zeure burua galtzen hasten zara. Isilik bizitzeak ez zaitu inorengandik babesten. Aitzitik, urrundu egiten zaitu zeure egiaz, eta zure harremanak asimetriko bihurtzen ditu: besteek jasotzen dute, zu ematen duzu, baina inork ez dizu entzuten. Bizirauteko mekanismoa izan zena, azkenean, kate bihurtzen...

 “Beldurrari entzuten diot, baina ez diot nire bihotza gidatzen uzten.”  💛

Egun on, irakurle maitea; Bizitzan bada fase bat non bihotzak ez du atsedenik hartzen. Ez delako bake faltagatik, baizik eta minaren beldurrak arnasa estutzen duelako. Hor hasten da hiper-zaintza emozionala: besteen keinuak gehiegi interpretatzea, isiluneak mehatxu gisa sentitzea, eta ingurua kontrolatzea, berriro ez zauritzeko. Alertan bizitzea defentsa-mekanismo bat da. Iraganeko zauriek irakatsi dizute inor fidatzea arriskutsua izan daitekeela. Eta horregatik, bihotza beti prest dago ihes egiteko, babesteko edo itxitzeko. Baina prezioa altua da. Zure gorputzak nekea pilatzen du, zure buruak atsedenik gabe lan egiten du, eta zure arimak ez du pausurik aurkitzen. Besteen hitzak gehiegi aztertzen dituzu, eta txikiena ere seinale ilun gisa hartzen duzu. Ez zara zoriontsu bizitzen ari; biziraun egiten ari zara. Hiper-zaintzak babesten zaitu, bai, baina baita lotzen ere: ez dizu uzten harreman seguruez gozatzea, ez dizu uzten konfiantza eraikitzen, eta ez dizu uzten maitasun osasuntsua ja...

"Bestea galtzeko beldurraren Gainetik, neure burua aurkitzen dut eta lasaitasunean eraikitzen ditut nire harremanak". 💛

Egun on, irakurle maitea; Harreman bat edertasunaren eta lasaitasunaren lekua izan beharko litzateke, baina askotan bihurtzen da tentsioaren, zalantzaren eta etengabeko beldurraren eszenatoki. Hori gertatzen denean, ez da maitasun falta — antsietatea da, eta antsietate horren erroa, gehienetan, abandonuaren beldurra. Harreman antsiosoetan, bihotzak ez du atsedenik hartzen. Betidanik erne dago, begira, sumatzen, galdu ez dadin. Eta horrek nekatzen du, agortzen du, eta norbere balioa lausotzen du. 1. Seinalerik txikiena mehatxu bezala interpretatzen duzu Mezu berandu iritsi dela? ¿Tono desberdin murciélago? Egun batean arreta gutxiago? Zure mindset-ak berehala dio: “Zerbait ari da gaizki”. Ez da lógica; zauri zaharra aktibatu da. 2. Bestearen beharrak zureen Gainetik jartzen dituzu Nahiz eta barrutik ezetz oihukatu, baietz esaten duzu, ez galtzeko beldurragatik. Hori ez da maitasuna: auto-uztea da. 3. Etengabe baieztapen emozionala behar duzu “Bai maite nauz...

“Nire zauriak aitortzen ditut, eta bestearenak errespetatzen ditut. Elkarrekin, modu kontzientean sendatzen gara. ”  💛

Egun on, irakurle maitea; Harreman batean ez gatoz inoiz hutsik. Guztiok dakartzagu iraganeko zauriak: utzikeria, beldurrak, traizio txikiak, edo ume ginenean jaso ez genuen maitasuna. Eta bi pertsona horiek elkartzen direnean, maitasunak bai, baina baita min zaharrak ere gogor esnatzen dira. Zauri horiek ez dira desagertzen ukatuz. Ez dira sendatzen isiltasunez. Ez dira konpontzen “denbora pasatzen uzteagatik”. Harremana sendatzeko lehen pausoa: aitortza Zuen min zaharrak izendatzea da gakoa. Zein zauri dakar bakoitzak? Non aktibatzen da? Zer gertatzen da benetan barruan? Aitortza honek ez du helburutzat errudunak bilatzea, baizik eta ulermena zabaltzea. Bigarren pausoa: komunikazio zaurgarria Zauruak hitz egiten direnean, harremanak arnasa hartzen du. “Min ematen dit…”, “Beldurra sentitzen dut…”, “Niregan honakoa pizten duzu…”. Ez da erraza, baina honek bakarrik sortzen du benetako hurbiltasuna. Hirugarren pausoa: elkarrekiko ardura emozionala Ezin duzue iraganaren kulpa b...

“Nire bihotza zaintzen dut, eta harremanetan errespetua eta egia hautatzen ditut”. 💛  

Egun on, irakurle maitea; Harreman intimo bat maitasunez eraikitzen da, baina maitasuna ez da nahikoa errespetu emozionalik ez badago. Errespetu emozionala da bi pertsonen arteko segurtasun-gunea sortzen duena: non bakoitzak bere sentimenduak, mugak eta beharrak adierazi ditzakeen epairik gabe. Harreman bat ez da sueloik elkarrekin egotea; elkar entzuteko, ulertzeko eta zaintzeko gaitasuna da benetan intimitatea sortzen duena. 1. Sentimenduak entzutea da lehen pausoa Errespetu emozionala ez da bestea isilaraztea, baizik eta haren barrena ulertzeko prest egotea. Entzuteko gaitasunik gabe, ez dago lotura sakonik. 2. Mugak ez dira mehatxuak, babesak baizik Pertsona batek muga bat ezartzen duenean, ez du maitasuna kentzen: bere osotasuna babesten du. Mugak errespetatzen ez diren harremanetan, mina eta nahasmena hazten dira. 3. Ez duzu bestearen emozioak zuzentzen Errespetu emozionala da ulertzea besteak ez duela “gaizki sentitu behar”. Ez duzula bere emozioa gutxiesten, aldatzen...

“Nire bihotzak egia aukeratzen du, eta konfiantza berriro eraikitzeko indarra aurkitzen dut”. 💛

Egun on, irakurle maitea; Traizio emocional batek barnea astintzen du: konfiantza kolokan jartzen du, eta zure bihotzak segurtasuna galtzen du. Hala ere, mina handia izan arren, harremana berreraikitzea posible da, betiere bi aldeek benetako borondatea, gardentasuna etaheldutasun emozionala jartzen badute. Harreman bat berriro sortzea ez da “aurreko egoerara itzultzea”; zerbait berri eraikitzea da, zintzotasunean eta errespetuan oinarritua. 1. Mina izendatu, ez ezkutatu Egin dena gertatu dela aitortzea da lehen pausoa. Zauriak ez dira ixten ukatzen direnean, baizik eta argitasunez begiratzen zaienean. 2. Konfiantza berriro ez da automatikoki sortzen Konfiantza ez da hitz hutsez berreskuratzen; denbora, koherentzia eta eguneroko ekintzak behar dira. Ez presarik, ez inposiziorik. 3. Arduraren onarpena ezinbestekoa da Traizioa egin duen pertsonak bere ekintzen ardura hartu behar du. Aitzakiak, justifikazioak edo errua kanpora botatzeak bakarrik sakontzen du zauria. 4. Mugak be...

 "Nire barneko haurra entzuten dut, eta ez diot berriro bakarrik geratzen uzten".  💛

Egun on, irakurle maitea; Badago tristura mota bat ez dela egun txar baten ondorio, ez dela momentu baten nekea, ez eta atsekabe puntual baten arrastoa ere. Sakonagoa da. Zaharragoa da. Eta askotan, haurtzaroan bizi izan zen utzikeri emozionalaren oihartzuna da. Haur bat ez denean ikusia, entzuna edo kontuan hartua, bere barnean hutsune isil bat sortzen da. Hutsune hori ez da desagertzen denborarekin; Helduarora eramaten dugu, eta gure bihotzean tristura jarraitu moduan agertzen da. 1. Tristura kronikoa ez da “sentiberatasun gehiegi”; seinale bat da Barneko haur zaurituak esaten dizu: “Oraindik ez nauzu entzun”. Ez da ahulezia — arreta eskean dagoen mina da. 2. Barneko hutsuneak azaleratzen dira harremanak gerturatzen direnean Utzikeriak utzitako zauriak aktibatzen dira norbaitek hurbiltzen denean: konfiantza zailtasunak, beldurra, distantzia emozionala. Tristura ez dator orainaldiko egoerengatik sueloik, baizik eta iraganeko abandonua berriz ukitzen delako. 3...

 "Gaur aitortzen dut: nahikoa naiz, beti izan naiz, eta nire balioa ez dago inoren esku".  💛

Egun on, irakurle maitea; “Ez naiz nahikoa” esaldia ez da pentsamendu bat bakarrik: haurtzaroko zauri isil baten oihartzuna da. Txikitan behar zenuen maitasun, arreta edo aitortza emozionalik jaso ez zenuenean, zure barnean mezu bat grabatu zen: “Zerbaitek falta dit, niregan ez dago nahikoa” . Eta mezu horrek, hazi ahala, zure harremanetan, zure lanetan, zure erabakietan eta zeure buruarekiko jarreran agertzen jarraitzen du. Hori dela eta, ohikoa da: Perfekzioaren bila etengabe ibiltzea , akatsik ez egiteko. Zure balioa egiaztatu beharra sentitzen duzu, beti gehiago eman, gehiago lortu, gehiago frogatu. Besteei laguntzeko gehiegizko joera izatea , trukean pixka bat maitasun jasotzeko itxaropenaz. Zure premiak azken lekura pasatzen dira. Zure arrakastak gutxiestea , “edozeinek egingo luke” esanez. Balioa kanpoan bilatzen duzu, ez barruan. Konplazentzia bihurtzea zure segurtasun-modua. Besteak pozik badaude, bazirudien zu ere segurua zinela. Baina egia sakona da: “Ez...