ZURE ALDE

“Nire buruarekin hitz egiten dut errespetuz eta indarkeriarik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea; Denok dugu barruko ahots bat, batzuetan lagungarria, beste batzuetan, gogorra: - “Ez zara nahikoa.” - “Berriro huts egin duzu.” - “Besteek hobeto egiten dute.” Barruko elkarrizketa indarkeriazkoa denean, zure burua epaitzen du etengabe, konparatzen, zigortzen eta ohitu egiten zara. Pentsatzen duzu hori motibazioa dela, zorrotz izatea hazkundea dela, gogor hitz egitea indarra dela. Baina indarkeria ez da indarra, Barneko tentsioa baizik. Eta egun batean zerbait aldatzen hasten da: - Ez duzu zure burua hain gogor tratatzen. - Akatsa egiten duzunean, ez duzu kolpatzen hitzez. - Ez zara automatikoki gutxiesten. Barruko elkarrizketa indarkeriazkoa izateari uzten dionean, lasaitasuna sortzen da. Ez da perfekzioa lortu duzulako, kontziente bihurtu zarelako baizik. Zure pentsamenduak entzuten hasten zara, zure hitzak aukeratzen, zure barne tonuaz arduratzen. Motibatu zaitezke zure burua umiliatu gabe. Hazi zaitezke zure burua txikitu gabe. Barne errespetua ez da ahult...

 "Umiltasunez hazten naiz eta nire bidea errespetatzen dut, besteekin konparatu gabe.”💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan hazkundea gaizki ulertzen dugu. Uste dugu gehiago jakitea, kontzienteago izatea edo lan pertsonala egitea besteen gainetik jartzea dela. Baina eboluzionatzea, ez da besteak baino hobea bihurtzea. - Ez da epaitzea oraindik “konturatu ez direnak”. - Ez da distantzia hartzea ulertzen ez dutenengandik. - Ez da zure bidea egia bakartzat hartzea. Hazkundea ez da hierarkia bat, ez da maila espiritualen lehia bat, ez da nor dagoen aurrerago eta nor atzerago neurtzea. Eboluzionatzea zure itzalak ikustea da, zure erreakzioak ulertzea, zure zauriak onartzea eta hori egiten duzunean, umiltasuna agertzen da. Konturatzen zara denok gaudela bidean, denok dugula gure erritmoa, denok ikasten ari garela. Hazkundea ez da perfektuagoa izatea, ez da akatsik ez egitea, ez da beti erantzun egokia edukitzea. Hazkundea da erortzen zarenean arduraz altxatzea, zure eragina onartzea eta besteak epaitu gabe zure burua lantzea. Besteak baino hobe sentitzen bazara, litek...

“Nire egia adierazten dut kontzientziaz eta ez dut gatazka saihesten bake faltsu baten truke.”💛

Egun on, irakurle maitea; Batzuetan “tranzenditu” dugula esaten dugu, baina egia esan, gatazka saihesten ari gara: - Isilik geratzen gara. - Ez dugu ezer esaten. - “Ni gainetik nago” esaten dugu, baina barruan, zerbait uzkurtzen da. Tranzendentzia faltsuak bake itxura dauka, baina askotan beldurra da: - Konfrontazioaren beldurra. - Desadostasunaren beldurra. - Baztertua izateko beldurra. Ez erreakzionatzea ez da beti kontzientzia, batzuetan, deskonexioa da. Zure haserrea ukatzea ez da hazkundea. Zure mugak ez adieraztea ez da espiritualtasuna. Zure egia irentsi eta irribarre egitea ez da heldutasuna. Gatazka saihesten duen “tranzendentzia” askotan auto-ukapena da. Benetako hazkundea ez da gatazkarik ez edukitzea, baizik eta gatazka modu kontzientean bizitzea. Zure desadostasuna adieraztea. Zure mugak argi jartzea. Zure emozioak errespetatzea. Bakea ez da beti isiltasuna, batzuetan, egia esatea da eta egia esateak deserosoa izan daiteke, baina deserosoa izatea ez da atzera...

“Kontzientziaz esnatzen naiz eta nire gizatasuna urrats bakoitzean ohoratzen dut.”💛

Egun on, irakurle maitea; Esnatzea ez da sentitzeari uztea, ez da minarekiko immunitate bihurtzea, ez da zalantzarik, beldurrik edo kontraesanik ez izatea. Batzuetan esnatzea idealizatzen dugu, perfekziozko egoera balitz bezala, kontzientzia maila batera iritsi eta itzalik ez balego bezala. Baina esnatzea ez da gizatasuna galtzea, gizatasuna presentzia gehiagorekin bizitzea da: - Tristura sentitzea ito gabe. - Haserrea aitortzea indarkeria bihurtu gabe. - Zaurgarritasuna onartzea lotsarik gabe. Esnatzea gizatasuna galduz espiritualtasun hotz batean erortzea da, urruna, bizitzaren taupadatik deskonektatua. Zure gizatasunak barne hartzen ditu zure gorputza, zure emozioak, zure mugak, zure inperfekzioak eta horietako ezerk ez du kontzientzia ukatzen. Aitzitik: - Zenbat eta esnatuago egon, orduan eta arduratsuago bihurtzen zara sentitzen duzunarekin. - Zure erreakzioei adiago. - Zure akatsen aurrean umilago. Esnatzea ez da besteengandik gorago jartzea, zure burutik ihes egiteari u...

“Nire egia errespetatzen dut, baina ez dut beti arrazoia izan behar lasai egoteko.” 💛

Egun on, irakurle maitea; Arrazoia izatea askotan segurtasun sentsazio bat da, egia edukitzea, bestea konbentzitzea, azken hitza izatea. Baina batzuetan, arrazoia izateko beharra ez da egiarekiko maitasuna, beldurra da: - Gaizki egoteko beldurra. - Kontrola galtzeko beldurra. - Ahul agertzeko beldurra. Arrazoia izateko beharra tranpa sotila da, harremanak gogortzen ditu, elkarrizketak itxi, barruan tentsioa sortu. Tranzenditzea ez da zure iritzia ukatzea, ez da beti amore ematea, ez da isilik geratzea. Tranzenditzea, ez dela beti beharrezkoa irabaztea ulertzea da. Batzuetan, egia baino garrantzitsuagoa da lotura mantentzea, ulermena bilatzea, bestea entzutea. Arrazoia izateak ez du beti bakea ekartzen, batzuetan, distantzia ekartzen du eta batzuetan, barruko lasaitasuna arrazoia izatetik baino askatzean dago. Zure burua defendatu dezakezu bestea suntsitu gabe. Zure iritzia izan dezakezu bestea isilarazi gabe. Heldutasunak ez du beti zerbait frogatu behar, askotan, entzun...

“Isiltasunean egoten naiz eta nire barne hedapena sentitzea baimentzen dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea; Isiltasuna askotan hutsune gisa ikusten dugu, zerbait falta balitz bezala, zerbait bete beharko balitz bezala. Baina isiltasuna ez da ezerren falta, espazio bat da. Kanpoko zarata gelditzen denean, barneko ahotsa entzuten hasten da eta horrek beldurra ere eman dezake. Isiltasuna ez da beti erosoa: - Ez dago distrakziorik. - Ez dago ihesbiderik. - Zu eta zure barrua bakarrik. Baina bertan hasten da hedapena. Isiltasunean, pentsamenduak baretu egiten dira, emozioak argiago sentitzen dira, gorputzak arnasa sakonago hartzen du. Ez da ezer berezirik gertatzen kanpotik ikusita, baina barruan, zerbait zabaltzen da. Isiltasuna ez da hitzen eza bakarrik, kontzientzia ere bada. Momentu batez, ez duzu ezer frogatu behar, ez duzu  ezer azaldu behar, ez duzu ezer egin behar. Bakarrik egon. Eta egote horretan, zure barruko mugak lausotu egiten dira. Zure identitate zurrunak askatu. Zure presak moteldu. Barne hedapena ez da zaratatsua. Ez da dramatikoa. I...

“Neure tristura eta apatiaren atzean dagoen ira izoztua errespetuz entzuten dut, nire erritmora askatzen.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan ez zara haserre sentitzen. Ez dago eztandarik. Ez dago amorru agerikorik. Badago tristura. Apatia. Indarrik eza. Baina askotan, horren azpian haserre izoztua dago. Haserrea adieraztea arriskutsua izan denean, ezinezkoa, edo debekatua, gorputzak energia hori geldiarazi egiten du. Borrokatu ezin. Ihes egin ezin. Eta orduan, izoztu. Haserrea kanpora joan beharrean, barruan gelditzen da. Mugimendurik gabe. Ahotsik gabe. Eta denborarekin, tristura bihurtzen da. Apatia. Bizitzarako gogo falta. Ez da benetako desinteresa. Ez da nagikeria. Ez da axolagabekeria. Babes mekanismo bat da. Gorputzak esan zuen: ez da segurua haserretzea. ez da segurua erantzutea eta energia hori itxita geratu zen. Haserre izoztuak ez du zaratarik egiten. Baina pisua du. Barrua agortzen du. Bizitza moteltzen. Horregatik, tristura eta apatia askotan ez dira konpondu behar. Ulertu behar dira. Galdera leun batek atea ireki dezake: zer haserre ezin izan dut adierazi? non gelditu naiz g...

“Urteetan eutsitako haserrea entzuten dut eta nire gorputzari atseden eta egia ematen diot.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan ez zara haserre sentitzen, ez duzu eztandarik, ez duzu oihurik barruan, baina zerbait ez dago ondo. Urteetan zehar eutsitako irak ez du beti forma agerikorik hartzen. Askotan, sintoma bihurtzen da: Nekea kronikoa, tentsio iraunkorra gorputzean, suminkortasuna arrazoirik gabe, pazientzia falta, loaren nahasmenduak. Batzuetan tristura moduan agertzen da, beste batzuetan antsietate gisa edo motibazio falta sakon baten bidez. Urteetan eutsitako amorruak ez da desagertzen isiltzeagatik, barrura doa eta han, poliki-poliki, bizitza agortzen hasten da. Haserrea adieraztea debekatua izan denean, gatazka arriskutsua izan denean, edo “onena isiltzea” ikasi zenuenean, gorputzak zama hartu zuen. Eta zama horrek prezioa du. Zure gorputzak agian esaten dizu: nahikoa da, ezin dut gehiago eutsi, zerbait aldatu behar da. Sintomak ez dira ahultasunaren seinale, ez dira gehiegikeriak, mezuak dira. Esaten dute zerbait luzeegia izan dela. Zure muga behin eta berriz zapald...

“Neure gorputzak adierazten duena entzuten dut eta isildutakoari ahotsa ematen diot, errukiz.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan gorputzak hitz egiten du, zuk hitzik jarri ez zenuenean. Esan ez zenuenean, adierazi ezin izan zenuenean. Min txikiak, tentsioak, nekea azalpenik gabe, ezinegon konstantea. Gorputza ez da ausaz kexatzen, memoria dauka eta adierazi ez dena, bertan gordetzen da: Isildu zenuen haserrea, irentsi zenuen tristura, eutsi zenuen beldurra eta aurrera egin zenuen, beste aukerarik ez balego bezala. Baina emozioek ez dute desagertzen isiltzeagatik, beste hizkuntza bat bilatzen dute eta askotan, gorputzarena da. Bizkarrean zama moduan, arnasketan itota, sabeleko korapiloan edo loak hartzen ez zaituenean. Gorputzak ez du zigortzen, ohartarazten du. Esaten dizu: hemen zerbait geratu da adierazi gabe, hemen zerbait ez da entzuna izan, hemen zu falta zara. Gorputzari entzutea ez da obsesionatzea, ez da sintomak kontrolatzea, barneko elkarrizketa berreskuratzea da. Zer sentitu nuen eta ez nuen esan? Zer behar nuen eta ez nuen eskatu? Zer onartu nuen nahi gabe? Galdera...

“Neure antsietatearen atzean dagoen haserrea entzuten dut eta nire mugak errespetuz zaintzen ditut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan ez zara haserre sentitzen, antsietatea da nagusi, barruko urduritasuna, lasaitasun eza. Baina askotan, antsietate horren sustraian, amorrua adierazi gabea dago. Haserrea adieraztea arriskutsua izan denean, gatazka saihestu behar izan duzunean, edo “hobeto isilik” ikasi zenuenean, gorputzak tentsioa beste modu batean askatzen du. Eta hor hasten da antsietatea. Amorrua kanpora joan beharrean, barrura biratzen da. Pentsamendu bizkor bihurtzen da, kezka etengabe, kontrol beharra. Antsietatea askotan ez da beldur hutsa, energia blokeatua da, muga jarri ez duen indarra, esan gabe geratu den “nahikoa da”. Horregatik, antsietatea lasaitzen saiatzea amorruaren jatorria entzun gabe askotan ez da nahikoa. Galdera hauek lagungarri izan daitezke: non ari naiz neure burua eusten? zer ez naiz esaten ausartzen? zer egoeratan ari naiz nire muga zapaltzen? Amorrua entzuten hasten zarenean, antsietateak informazioa ematen du. Ez da etsai bat, abisua da eta amorruari le...

“Neure nekea entzuten dut eta barruan isildutako haserrea errespetuz askatzen dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan ez zara haserre sentitzen, nekatuta zaude, agortuta, indarrik gabe. Baina askotan, nekea horren azpian amorru isildua dago. Haserrea adierazteko aukerarik izan ez duzunean, mugak jarri ez dituzunean, eta behin eta berriz egokitu zarenean, gorputzak beste bide bat hartzen du. Amorrua ez da desagertzen, barrura doa eta han, pixkanaka, nekea bihurtzen da. Nekea ez da beti lan fisikoaren ondorioa, askotan, emozioak eustearen prezioa da. Esan nahi zenuena ez esatea, sentitu zenuena isiltzea, zeure burua atzean uztea. Amorrua adierazteko baimenik ez dagoenean, gorputzak zama hartzen du: Sorbaldek. Bizkarrak. Arnasketak. Eta egun batean, ezin gehiago. Amorrua nekea bihurtzen denean, ez da ahultasuna, seinalea da. Zerbait gehiegi eutsi duzula. Zerbait gehiegi jasan duzula. Eta zure barruak atseden eta egia eskatzen dituela. Neke hori entzutea lehen pausoa da. Ez zigortzeko. Ez behartzeko. Baizik eta galdetzeko: zer ez dut esan? zer ez dut defendatu? non utzi...

“Neure haserrea onartzen dut eta nire burua babesteko erabiltzen dut, errurik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan, harro sentitu izan zara. Ez zarelako haserretzen. Lasai zarelako. “Ez duzulako gatazkarik sortzen”. Baina askotan, inoiz ez haserretzea ez da lasaitasunaren seinale, baizik eta ikasketa baten ondorio. Agian ikasi zenuen haserretzea arriskutsua zela. Maitasuna galtzea ekar zezakeela. Baztertua izatea. Zigorra jasotzea. Eta horrela, haserrea isildu zenuen. Barrura bidali. Beste modu batean ordaindu. Prezioa? Nekea. Tentsio kronikoa. Suminkortasuna. Eta askotan, zeure burua alde batera uztea. Inoiz ez haserretzea ez da neutrala. Gorputzak sentitzen du. Emozioek biltegia betetzen dute. Eta zerbait galdu egiten da: zure muga. Haserrea ez da arazoa. Arazoa da hura ukatzea. Eta zure burua babesteko aukera galtzea. Haserretzea ez da erasotzea. Ez da min ematea. Ez da harremanak apurtzea. Haserretzea seinalea da. Zerbait garrantzitsua gertatzen ari dela. Haserrea onartzen duzunean, ez zara pertsona okerragoa bihurtzen. Zintzoagoa baizik, argiagoa eta osasunt...

“Berandu iristen den haserrea entzuten dut eta nire burua errespetuz zaintzen dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan haserrea ez da berehala agertzen, ez momentuan, ez gertatzen denean, berandu dator. Gero, lasaitasuna itzuli denean, edo dena “pasatu” dela dirudienean, amorrua berandu agertzen denean, askotan lehenago eutsi egin delako da, isildu, egokitu. Ulertu baino lehen, zeure burua alde batera utzi. Unean bertan, gorputzak bizirautea aukeratu zuen. Ez erantzutea, ez konfrontatzea, ez arriskatzea. Baina emozioak ez dira desagertzen, itxaron egiten dute. Eta segurtasun pixka bat dagoenean, indarra agertzen da, haserrea. “Orain bai” esaten duen energia. Amorrua berandu etortzea ez da hipokresia, ez da nahasmena, babes-adimena da. Zure sistemak esan zuen: ez orain, gero bai. Haserre hori entzuteak aukera ematen dizu: atzera begiratzeko. Zer pasatu zen? Non geratu nintzen isilik? Zer behar izan nuen eta ez nuen eman? Berandu agertzen den irak ere balioa du. Ez du berandu iritsi. Bere garaian iritsi da. Garrantzitsua ez da zergatik ez zenuen lehenago sentitu, baizi...

“Isilarazitako historia entzuten dut eta neure ahotsa berreskuratzen dut, errurik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan sentitzen duzun haserrea ez da gaurkoa soilik. Ez da une jakin batekoa, ezta egoera zehatz baten ondorio hutsa ere. Askotan, amorrua heredatua da, ikusi zenuena, ikasi zenuena, esan ezin izan zena. Familia askotan, emozio batzuk ez ziren ongi etorriak: ez haserrea, ez kexa, ez desadostasuna. Isiltasuna baloratu zen, eutsi, aguantatu, ez erantzun eta horrela, hitzik esan ez zenak gorputzean hartu zuen lekua, amorrua pilatu zen. Belaunaldiz belaunaldi, izena jarri gabe. Ikasi zenuen isiltzen, baina gorputzak ez zuen ahaztu. Amorrua heredatua askotan modu sotilean agertzen da: tentsio iraunkorra, suminkortasuna, eztanda neurrigabeak egoera txikietan, ez da gehiegikeria, istoria da. Zure aurretik beste batzuek ezin izan zutena esaten ari da: Mugak jarri. Bidegabekeria seinalatu. Beren burua defendatu. Amorru hori entzutea ez da iragana berriz bizitzea, amaitzea da. Ez duzu zama hori eramaten jarraitu behar, ez duzu isiltasuna heredatu behar. Zuk aukera d...

“Neure ira modu osasuntsuan erabiltzen dut, nire mugak eta balioa babesteko.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Amorrua askotan irakatsi digute saihestu beharreko zerbait bezala, arriskutsua, desegokia, kontrolik gabea. Baina inork gutxik azaldu digu irak baduela funtzio osasuntsu bat. Amorrua ez da suntsitzeko sortzen, ez da harremanak apurtzeko, ez da kalte egiteko. Amorrua agertzen da zure mugak babesteko, zure balioa defendatzeko. Zerbait barrutik “hau ez da zuzena” esaten dizunean. Bere funtzio sanoan, irak argitasuna ematen du, indarra, norabidea. Arazoa ez da amorrua sentitzea, Arazoa da amorruari ez diogula espaziorik eman modu kontzientean adierazteko eta orduan, pilatu egiten da edo eztanda egiten du, edo barrura itzultzen da, zure kontra. Amorru osasuntsuak ez du oihukatzen, ez du erasotzen, ez da errudun bila ibiltzen. Amorru osasuntsuak esaten du: hona arte, hau ez, nik hau behar dut eta hori entzuten duzunean, zure burua zaintzen ari zara, ez beste baten aurka, baizik eta zeure alde. Inork ez zigun azaldu irak lagundu egin dezakeela. Harreman argiagoak era...

“Neure haserrearen atzean dauden emozio ahulak onartzen ditut eta errukiz entzuten ditut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Batzuetan, haserrea ez da lehen emozioa. Ez da benetako hasiera, azalera irteten dena baino ez da. Amorrua askotan babes-geruza bat da. Azpian zerbait ahulagoa dagoenean agertzen da: mina, beldurra, tristura, etsipena. Emozio horiek sentitzeko arriskutsua izan denean, gorputzak beste bide bat aurkitzen du: Indartsuagoa, defentsiboagoa eta hor agertzen da amorrua. Amorrua ez da gezurra, baina askotan ez da istorio osoa. Haserretzen zarenean, galdera bat egin dezakezu barrutik: zer ari naiz benetan babesten? zer sentitzen dut honen azpian? zer egingo litzateke agerian geratuko balitz? Askotan, ira dagoen lekuan, zaurgarritasuna egon zen lehenago. Entzuna izan ez zena, eutsi behar izan zena, bakarrik pasatutakoa. Horregatik, amorrua kentzen saiatzea ez da nahikoa. Ez da desagertzen zigortuz, ezta ukatuz ere. Amorrua lasaitzen hasten da, azpiko emozioari leku egiten diozunean, epaitu gabe, presarik gabe. Ez da ahultasuna triste egotea. Ez da arriskutsua beldurra s...

  “Neure ira, rabia eta frustrazioa bereizten ditut, eta bakoitzaren mezua errespetuz entzuten dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan emozio hauek nahasten ditugu: amorrua, haserrea eta frustrazioa. Antzekoak dirudite, indartsuak dira, deserosoak, baina ez dira gauza bera. Amorrua normalean muga batekin lotuta dago. Zerbait bidezkoa ez denean agertzen da, errespetua urratu denean, barrutik “hona arte” esaten duenean. Amorrua argigarria izan daiteke. Zure burua defendatzeko informazioa ematen du: non jarri behar duzun muga, zer ez duzun gehiago onartu nahi. Haserrea, aldiz, sakonagoa eta bortitzagoa izan ohi da, pilatutako haserrea da, entzuna izan ez den amorrua, isilarazitakoa. Haserrea askotan gorputzean metatzen da, tentsio moduan, suminkortasun moduan edo bat-bateko eztanda gisa. Ez da arrazoia, energia da. Askatzeko eskatzen duen karga emozionala. Frustrazioa, berriz, ezintasunean oinarritzen da. Saiatzen zaren arren, ez zarenean iristen. Kontrola galtzen duzunean. Emaitzarik ikusten ez duzunean. Frustrazioak tristura eta amorrua nahasten ditu. Eta askotan, zeure buruaren kontra...

“Neure haserra entzuten dut, eta bere mezua errespetuz erabiltzen dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Haserrea agertzen denean, askotan deseroso sentitzen gara, azkar desagerrarazi nahi dugu edo geure burua epaitzen hasten gara. Baina haserreak beti zerbait esan nahi du. Ez da kasualitatea, ez da gehiegikeria, ez da akatsa. Haserrea agertzen da muga bat urratu denean, zure beharrak kontuan hartu ez direnean edo barruan “hau ez da zuzena” sentimendua piztu denean. Zure haserreak galdera batzuk ekartzen ditu: Zer ari naiz onartzen nahi gabe? Non ari naiz neure burua isiltzen? Zer behar dut eta ez naiz esaten ausartzen? Haserrea ez da erasoa, mezua da. Entzuten ez denean, gorputzean pilatzen da, tentsio bihurtzen da, nekea, suminkortasuna. Baina entzuten hasten zarenean, norabidea ematen du, mugak markatzeko indarra hartzen duzu, zure burua defendatzeko argitasuna. Haserrea ez da kontrolatu beharreko piztia, ulertu beharreko emozioa da. Eta ulertzen duzunean, ez zaitu eramaten gatazkara, baizik eta koherentziara. Zure haserreak ez du esaten gaizki zaudenik. Zerba...

“Neure haserrea entzuten dut eta nire burua babesteko erabiltzen dut, errurik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Haserrea askotan gaizki ulertzen den emozioa da. Arriskutsua balitz bezala, desegokia, kontrolatu beharrekoa. Horregatik, askok ikasi dute ukatzen, isilarazten, barrura bideratzen. Baina haserrea ez da etsaia, babes-emozioa da. Haserrea agertzen da muga bat zeharkatzen denean, errespetua urratzen denean, zerbait bidezkoa ez denean. Ez dator suntsitzeko, babesteko dator, zerbait garrantzitsua seinalatzeko. Arazoa ez da haserrea sentitzea, arazoa da zer egiten dugun harekin, ez entzutea, ez ulertzea edo gure kontra erabiltzea. Haserrea ukatzen denean, gorputzean geratzen da, tentsio bihurtzen da, nekea, suminkortasuna. Haserrea entzuten hasten zarenean, informazioa bihurtzen da. Non dago nire muga? Zer behar dut hemen? Zer ez dut gehiago onartu nahi? Haserrea ez da lasaitasunaren kontrakoa. Aitzitik, entzuna denean, lasaitasunera eramaten du. Emozioak ez dira etsaiak, gidariak dira eta haserrea, ondo entzunda, zure burua zaintzeko aliatu indartsua da. Besarkada ...

“Neure haserrea modu osasuntsuan adierazten dut, nire burua eta bestea errespetatuz.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan bi mutur ezagutzen ditugu soilik: haserrea isiltzea edo lehertzea. Bata zein bestea kaltegarria izan daiteke. Batak zeure burua uzten du albo batera. Besteak bestea mindu. Baina bada beste bide bat: minik egin gabe haserretzen ikastea. Haserrea ez da erasoa. Ez da oihua. Ez da kontrolik eza. Haserrea seinalea da. Muga bat. Beharrizan bat. Bidezkoa ez den zerbait. Minik egin gabe haserretzea ez da emozioa kentzea, baizik eta adierazteko modua zaintzea. Horrek esan nahi du: gelditu eta arnasa hartzea. Zer sentitzen dudan izendatzea. Zer behar dudan argi esatea. “Haserre nago” ez da berdina “hau ez zait ondo iruditu” esatearren. Haserre osasuntsuak ez du errudunik bilatzen. Ez du mendekurik. Ez du indarra erabiltzen. Haserre osasuntsuak argitasuna dakar. Mugak markatzen ditu. Harremanak garbitzen ditu. Ikasi daiteke haserretzen, ahotsa altxatu gabe. Minik egin gabe. Eta errurik gabe. Haserrea ondo erabilita, harremanen aliatua da. Zure burua babesten du. ...

 “Lasaitzen naiz presente egonez, nire sentimenduekin konektatuta.” 💛

 Egun on, irakurle maitea. Askotan, lasaitzeko ahaleginean, barrutik urruntzen gara. Sentitzen duguna itzali. Distraitu. Ezkutatu. Baina lasaitzea ez da desagertzea. Ez da sentitzen ez duen pertsona bihurtzea. Lasaitzea presentzia da. Deskonektatzen garenean, gorputzak atseden hartzen duela dirudi, baina barruan zerbait geratzen da atzeratuta. Sentitu gabe. Entzun gabe. Lasaitzea deskonektatu gabe da arnasa sakontzea ihes egin gabe. Da gorputza lasaitzen uztea, emozioei lekua kendu gabe. Da tentsioa jaisten uztea, egia ukatu gabe. Batzuetan beldurra dago lasaitzearekin. Zerbait agertuko ote den. Isiltasunak zer ekarriko duen. Baina benetako lasaitasuna ez da hutsunea. Segurtasuna da. Barrutik eusten zaituen presentzia. Ez duzu zure burua itzali behar lasai egoteko. Ez duzu sentitzeari utzi behar atseden hartzeko. Nahikoa da zurekin gelditzea, epairik gabe. Horrela, lasaitasuna ez da ihesaldi bat. Etxera itzultzea baizik. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz 💛💛?...

“Neure gorputzak ondo sentitzeko duen eskubidea onartzen dut, baimenik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan, gorputzari baldintzak jartzen dizkiogu. Lehenago gehiago egin, hobeto portatu, helburu bat lortu. Orduan bai, orduan bakarrik, ondo sentitzeko baimena sentitzen duzu. Baina gorputzak ez du baimenik behar. Ez du itxaron behar. Ez du justifikaziorik eskatzen. Gorputzak berezko jakinduria dauka. Lasaitzen daki, orekatzen daki, sendatzen saiatzen da etengabe. Arazoa da askotan ez diogula uzten, kontrolarekin, erruarekin, autoexijentziaz. Ondo sentitzeak ez zaitu arduragabe egiten, ez zaitu ahul bihurtzen, ez dizu ezer kentzen. Gorputza ondo sentitzen denean, segurtasuna handitzen da, nerbio-sistema baretu eta presentzia itzultzen da. Ez duzu “merezia” frogatu behar, ez duzu baldintzak bete behar. Zure gorputzak ondo sentitzeko eskubidea du, orain bertan. Eta zuk, entzuten diozunean, zerbait sakonki errespetatzen hasten zara. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz 💛💛💛💛 #gorputza #ongizatea #autozaintza #merezi #kontzientzia #nerbiosist...

 “Zaintza fisikoa jasotzeko baimena ematen diot neure buruari, konfiantzaz eta errurik gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan errazagoa zaigu zaintzea jasotzea baino. Besteak artatzea, laguntzea, egonkorra izatea. Baina zaintza fisikoa jasotzea… horrek zerbait sakona ukitzen du. Batzuentzat deserosoa da, beste batzuentzat, arriskutsua. Eta askorentzat, errudun sentiarazten du. Zaintza fisikoa jasotzean, kontrola pixka bat askatu behar da, ahultasuna onartu, beharrak agerian utzi. Eta hori ez da beti segurua sentitu izan. Agian ikasi zenuen bakarrik moldatzen, edo inor ez zegoela, edo ez zela komeni gehiegi behar izatea. Orduan gorputzak ikasi zuen eusten, ez eskatzen, ez jasotzen. Baina zaintza fisikoa ez da mendekotasuna, ez da atzerapausoa, harremana da, konfiantza eta sendabidea. Gorputzak ukitua behar du, atsedena, laguntza eta hori jasotzea ez da ahultasuna, baizik eta segurtasunaren seinale. Zaintza jasotzen hasten zarenean, gorputzak lasaitzen ikasten du eta barruak ere bai. Ez duzu dena bakarrik egin behar. Ez duzu beti eutsi behar. Zure gorputzak zaintza merezi du et...

“Emaitza ikusgarririk gabe ere, ongizatea merezi dudala aitortzen dut.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan, ongizatea baldintzatzen dugu. Emaitzekin, aurrerapenekin, kanpotik ikusten denarekin. Badirudi ondo egoteko zerbait frogatu behar dela, sendatuta egon, helburu bat lortu, aldaketa nabarmena erakutsi. Baina ongizatea ez da sari bat, ez da helmuga, ez da ikusgarria izan behar benetakoa izateko. Emaitza handirik ikusten ez denean ere, barruan zerbait mugitzen ari da. Arnasa pixka bat sakonagoa, tentsio apur bat gutxiago, zure buruarekin borroka txikiagoa. Hori ere ongizatea da. Ez duzu perfektu egon behar lasai egoteko. Ez duzu “ondo egin” behar zaindua izateko. Zure balioa ez da neurtzen kanpoko neurgailuekin. Ongizatea merezi duzu prozesuan zaudelako, nahasmenean, zalantzan, geldituta dirudienean ere. Batzuetan, emaitza handiena da zure burua ez zigortzea, beste batzuetan, presiorik gabe jarraitzea. Eta askotan, nahikoa da hemen egotea, emaitzarik gabe ere, merezi duzu. Orain. Honela. Zaren bezala. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzea...

 “Neure buruari atseden hartzeko baimena ematen diot, hautsi aurretik.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan atsedenari berandu heltzen diogu, gorputza dagoeneko nekaturik dagoenean, burua saturatuta dagoenean, barruak ezin duenean gehiago. Ikasi dugu atsedenak justifikazioa behar duela. Lan asko, nekea agerian, ia apurtuta egon arte. Baina atsedenak ez luke azken aukera izan behar. Ez da kolapsoaren ondorengo saria, oinarrizko beharra da. Hautsi aurretik atseden hartzea errespetua da, entzutea, prebentzioa, autozaintza kontzientea. Ez duzu zertan muturreraino iritsi gelditzeko. Ez duzu zertan frogatu nekatuta zaudela atseden hartzeko. Zure gorputzak lehenago hitz egiten du, nekea sotila denean, kontzentrazioa jaisten denean, barneko tentsioa handitzen denean. Momentu horietan gelditzea ausardia da, zure buruaren alde egitea da eta merezimendua praktikan jartzea. Atsedena ez da ahultasuna, adimena da eta maitasuna. Hautsi aurretik gelditzen zarenean, zerbait sakonki sendatzen hasten da. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz 💛💛💛💛 #atseden...

"Orainaldian egoten uzten diot neure buruari, perfektua izan beharrik gabe". 💛

Egun on, irakurle maitea, Orainaldian egotea ez da dena ondo egitea. Ez da beti lasai egotea. Ez da emozio guztiak ordenatuta izatea. Bertan egotea baimentzea da. Nola zauden horrela egotea. Zuzendu gabe, epaitu gabe, konpondu beharrik gabe. Askotan presentzia perfekzioarekin nahasten dugu. Arreta osoa. Lasaitasun konstantea. Barne-isiltasun eredugarria. Baina benetako presentzia gizatiarra da. Batzuetan nahasia. Batzuetan nekatua. Batzuetan zalantzaz betea. Eta hala ere, benetakoa. Perfectua izan gabe presente egotean, tentsioa jaisten da. Ez zarelako beste egoera batera iritsi behar. Ez zarelako beste bertsio bat izan behar. Hemen eta orain nahikoa delako. Hor hasten da benetako lasaitasuna. Ez kontrolatik. Ez exijentziatik. Baizik eta onarpenetik. Orainaldia ez da ondo egitea. Orainaldia egotea da. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #presentzia #onarpena #kontzientzia #lasaitasuna #autozainketa #bizitzakontzientea #oreka #AneLoreAlzuri

“Neure burua eta sentitzen dudana baliozkotzen ditut, txikitu gabe.” 💛

Egun on, irakurle maitea. Askotan, besteei enpatiaz begiratzen diezu, minarekin, nekearekin, zailtasunekin. Baina zuri dagokizunean, barruan ahots bat agertzen da: ez da hainbesterako, ez da hain larria. Beste batzuek okerrago daude. Eta horrela, pixkanaka, zeure burua txikitzen duzu, zure mina minimizatzen, zure beharrak isilarazten. “Ez da hainbesterako” ideia ez da umiltasuna, ez da indarra, ikasitako desbalorizazioa da. Zure mina ez da txikiagoa besteena existitzen delako. Zure nekea ez da gutxiago beste batzuk gehiago nekatuta daudelako. Eta zure sentimenduek ez dute balioa galtzen konparazioan. Ideia horrek zure merezimendua mozten du. Zure zaintza atzeratzen. Eta askotan, bakarrik uzten zaitu barrutik. Zuretzat bai, nahikoa da. Nahikoa da sentitzen duzuna. Nahikoa da bizi izan duzuna. Nahikoa zara zu. Zure mina ez da justifikatu behar entzuna izateko. Ez du baimenik eskatu behar. Zuri aplikatzen diozun begirada aldatzen hasten zarenean, zerbait askatzen da. Errua gutxitzen da. E...

"Arrunta den horretan sakontasuna ikusten dut, eta bertan atseden hartzen dut". 💛

Egun on, irakurle maitea, Batzuetan, sakontasuna ez dago apartekoan. Ez dago une handietan. Ez dago bizitzak zarata egiten duen tokietan. Sakontasuna askotan arruntean bizi da. Egunero errepikatzen den horretan. Ia oharkabean pasatzen den horretan. Keinu xume batean. Isilune labur batean. Egunari amaiera ematen dion arnasa sakon horretan. Arrunta dena sakona bihurtzen da, begiratzeko modua aldatzen duzunean. Presarik gabe. Ezer gehiago eskatu gabe. Ez duzu beti intentsitatea behar bizirik sentitzeko. Batzuetan, nahikoa da hemen egotea. Momentuari arreta eskaintzea. Egunerokoari balioa ematea. Arrunta ez da hutsala. Arrunta da eusten duena. Arrunta da sostengatzen zaituena, bizitza bere erritmo naturalean aurrera doanean. Eta agian horregatik, arruntean badago sakontasun handiena. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #egunerokoa #sakontasuna #presentzia #kontzientzia #bizitzasinplea #lasaitasuna #barneoreka #AneLoreAlzuri

"Inora iritsi beharrik gabe bizi naiteke, bidean bertan atseden hartuz". 💛 

Egun on, irakurle maitea, Nekagarria izan daiteke beti helmuga baten bila bizitzea. Beti hurrengora iritsi nahi izatea. Beti zerbait gehiago izan behar dela sentitzea. Batzuetan, atsedenik handiena ez da gelditzea, baizik eta iritsi beharrari uko egitea. Ez dagoelako beti leku batera heltzeko premiarik. Ez dagoelako beti beste egoera batera mugitu beharrik. Inora iritsi nahi ez duzunean, gorputzak arnasa hartzen du. Buruak presioa askatzen du. Barruak lasaitasuna aurkitzen du. Ez zarelako atzean geratzen. Ez zarelako galtzen. Bidean zaudelako, besterik gabe. Helmugaren ideia askatzean, oraina zabaltzen da. Eta orainak, askotan, nahikoa dauka. Agian, benetako bakea hor hasten da: ez iritsi behar izatean, baizik eta hemen egotean. Besarkada bat jaso bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz. 💛💛💛💛 #atsedena #bidea #presentzia #kontzientzia #bizitzakontzientea #lasaitasuna #barneoreka #AneLoreAlzuri