🐘ELEFANTE KATEATUA

Egun on, irakurle maitea; gaur "ELEFANTE KATEATUA"-ren ipuina kontatu nahi dizut.

Ni txikia nintzenean zirkuak maite nituen, eta zirkoetan animaliak gustatzen zitzaizkidan gehien. Niri ere, beste batzuei bezala, gero jakin nuen, elefantea deigarria zitzaidan. Emanaldian zehar, piztia erraldoia bere tamaina, pisu eta indar ikaragarriaren hedapenerantz..., baina emanaldiaren ondoren eta eszenatokira itzuli baino pixka bat lehenagora arte, elefantea kate batek bakarrik eusten zuen, eta kate horrek bere hanketako bat estakuru txiki batean iltzatzen zuen lurrean. Hesola, ordea, lurrean zentimetro batzuk baino ez lurperatutako egur puska txiki bat besterik ez zen. Eta katea lodia eta ahaltsua izan arren, begi-bistakoa iruditzen zitzaidan bere indarrez gatzagi zuhaitz bat erauzteko gai zen animalia horrek aise erauziko zuela hesola eta ihes egingo zuela. Misterioa nabaria da: Zerk mantentzen du orduan? Zergatik ez du ihes egiten? 5 edo 6 urte nituenean, handien jakindurian sinesten nuen. Orduan maisuren bati, aitaren bati edo osabaren bati galdetu nion elefantearen misterioaz. Baten batek azaldu zidan elefanteak ez zuela ihes egiten hezita zegoelako. Galdera argia egin nuen orduan:

- Hezita badago, zergatik kateatzen dute? Ez dut gogoratzen erantzun koherenterik jaso dudanik.

Denborarekin elefantearen eta hesolaren misterioa ahaztu zitzaidan... eta galdera bera egin zidaten beste batzuekin topo egiten nuenean bakarrik gogoratzen nuen. Duela zenbait urte konturatu nintzen, zorionez, norbait erantzuna aurkitzeko bezain jakintsua izan zela niretzat: zirkuko elefanteak ez zuen ihes egiten, antzeko hesola bati lotuta egon delako oso txikitatik. Begiak itxi eta haur jaioberria imajinatu nuen hesolari lotuta. Ziur nago une hartan elefantetxoak bultza, tira, izerditu egin zuela, askatu nahian, eta ahalegin guztiak egin arren, ezin izan zuela. Hesola oso indartsua zen berarentzat. Zin egingo nuke leher eginda lokartu zela, eta biharamunean berriro probatu zuela, eta baita besteari eta atzetik zetorkionari ere...

Harik eta egun batean, egun izugarri batean, bere historiarako, animaliak bere ezintasuna onartu eta bere patuari etsi zion arte. Elefante handi eta boteretsu honek, zirkuan ikusten dugunak, ez du ihes egiten, EZIN DUELA USTE DUELAKO -POBREA-. Bere ezintasunaz oroitzen da, jaio eta gutxira sentitu zuen ezintasunaz. Eta okerrena da inoiz ez dela serioski zalantzan jarri erregistro hori. Inoiz ez, inoiz ez... saiatu zen bere indarra berriro probatzen...

Espero dut ipuin honek gogoeta eginaraziko dizula eta beste aukera bat emango dizula berriro zerbait saiatzeko, nahiz eta iraganean nahi zenuena lortu ezin izan. Egun guztiak ez dira berdinak, eta egunero ez ditugu baliabide berberak.

Jaso eta besarkatu bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz.
💛💛💛💛