đź’ŤERAZTUNAREN BENETAKO BALIOA
Egun
on, irakurle maitea; hurrengo artikuluetan, Jorge Bucayren ipuin sorta bat emango dizut,
hausnarketara garamatzatenak. Gaurkoak izenburu hau du: ERAZTUNAREN
BENETAKO BALIOA.
Egun batean, gazte bat, jakintsu batengana joan zen laguntza bila.
- Maisu nator, hain gauza gutxi sentitzen naizenez, ez dut ezer egiteko indarrik. Esaten didate ez dudala balio, ez dudala ezer ondo egiten, baldarra eta nahiko tontoa naizela. Nola hobetu dezaket maisua? Zer egin dezaket gehiago balora nazaten?
Maisuak, begiratu gabe, esan zion:
- Zenbat sentitzen dudan, mutiko, ezin dizut lagundu, neure arazoak konpondu behar ditut lehenik. Agian gero... Zuk niri lagundu nahi bazenit, nik azkarrago konponduko nuke gai hau, eta gero agian lagunduko dizut.
- Poz-pozik, maisua-zalantza egin zuen mutilak, baina berriro ere balioa galtzen ari zela sentitu zuen, eta bere beharrak atzeratu egin zitzaizkiola.
- Ongi da-esan zuen maisuak-. Ezkerreko eskuko behatz txikian zeraman eraztun bat kendu eta mutilari eman zion.
- Han kanpoan dagoen zaldia hartu eta azokaraino doa. Eraztun hau saldu behar dut zorra ordaintzeko. Beharrezkoa da haren bidez ahalik eta diru gehien lortzea, baina urrezko txanpon bat baino gutxiago ez onartzea. Zoaz eta itzuli ahalik eta azkarren.
Mutilak eraztuna hartu eta abiatu egin zen. Iritsi orduko, merkatariei eraztuna eskaintzen hasi zen. Interes apur batekin begiratzen zioten, harik eta gazteak eraztunarengatik zer nahi zuen esan arte. Mutil gazteak urrezko txanpona aipatzen zuenean, batzuek barre egiten zuten, beste batzuek bizkarra ematen zioten, eta agure bat bakarrik izan zen hain atsegina, azaltzeko urrezko txanpon bat oso baliotsua zela eraztun baten truke emateko. Laguntzeko asmoz, norbaitek zilarrezko txanpon bat eta kobrezko txanpon bat eskaini zizkion, baina gazteak urrezko txanpon bat baino gutxiago ez onartzeko jarraibideak zituen, eta, beraz, eskaintzari uko egin zion. Merkatuan berarekin gurutzatzen zen pertsona orori (ehun pertsonatik gora) harribitxia eskaini ondoren, eta bere porrotak jota, bere zaldia pil-pilean jarri eta itzuli egin zen.
Zenbat desiratuko zukeen gazteak berak urrezko txanpon hori edukitzea! Maisuari eman ziezaiokeen, bere kezkatik libratzeko eta orduan haren aholkua eta laguntza jasotzeko.
- Maisua-esan zuen-, sentitzen dut, ezin duzu zuk eskatu zenidana lortu. Zilarrezko 2 edo 3 txanpon lor nitzake, baina ez dut uste eraztunaren benetako balioaz inor engaina dezakedanik.
- Bai garrantzitsua esan duzuna, adiskide gaztea! -erantzun zuen irakasleak irribarrez-. Eraztunaren benetako balioa jakin behar dugu lehenik. Igo berriro eta zoaz bitxigilearengana. Nor bera baino hobea jakiteko? Esaiozu eraztuna saldu nahi duzula eta galdetu zenbat balio duen. Baina ez dio axola zer eskaintzen duen, ez saldu. Itzuli hona nire eraztunarekin.
Mutila zaldiz joan zen berriro. Bitxigileak kandelaren argitan aztertu zuen eraztuna, luparekin begiratu zion, pisatu egin zuen, eta gero esan zion: -Baina saldu nahi badu, 58 urrezko txanpon eman diezazkioket eraztunaren truke.
- Zer? 58 txanpon??? -oihu egin zuen gazteak.
- Bai-erantzun zuen bitxigileak-. Badakit denborarekin 70 txanpon inguru lortuko genituzkeela, baina ez dakit... Salmenta premiazkoa bada...
Mutilak, hunkiturik, maisuaren etxera jo zuen gertatutakoaren berri ematera.
- Eser zaitez-esan zuen maisuak, entzun ondoren-.
Eraztun hau bezalakoa zara: bitxi paregabea eta baliotsua. Eta, beraz, aditu batek bakarrik ebaluatu zaitzake. Zer egiten duzu bizitzan, inork zure benetako balioa deskubri dezan?
Eta hori esanda, eraztuna ezkerreko eskuko behatz txikian jarri zuen berriro.
Egun batean, gazte bat, jakintsu batengana joan zen laguntza bila.
- Maisu nator, hain gauza gutxi sentitzen naizenez, ez dut ezer egiteko indarrik. Esaten didate ez dudala balio, ez dudala ezer ondo egiten, baldarra eta nahiko tontoa naizela. Nola hobetu dezaket maisua? Zer egin dezaket gehiago balora nazaten?
Maisuak, begiratu gabe, esan zion:
- Zenbat sentitzen dudan, mutiko, ezin dizut lagundu, neure arazoak konpondu behar ditut lehenik. Agian gero... Zuk niri lagundu nahi bazenit, nik azkarrago konponduko nuke gai hau, eta gero agian lagunduko dizut.
- Poz-pozik, maisua-zalantza egin zuen mutilak, baina berriro ere balioa galtzen ari zela sentitu zuen, eta bere beharrak atzeratu egin zitzaizkiola.
- Ongi da-esan zuen maisuak-. Ezkerreko eskuko behatz txikian zeraman eraztun bat kendu eta mutilari eman zion.
- Han kanpoan dagoen zaldia hartu eta azokaraino doa. Eraztun hau saldu behar dut zorra ordaintzeko. Beharrezkoa da haren bidez ahalik eta diru gehien lortzea, baina urrezko txanpon bat baino gutxiago ez onartzea. Zoaz eta itzuli ahalik eta azkarren.
Mutilak eraztuna hartu eta abiatu egin zen. Iritsi orduko, merkatariei eraztuna eskaintzen hasi zen. Interes apur batekin begiratzen zioten, harik eta gazteak eraztunarengatik zer nahi zuen esan arte. Mutil gazteak urrezko txanpona aipatzen zuenean, batzuek barre egiten zuten, beste batzuek bizkarra ematen zioten, eta agure bat bakarrik izan zen hain atsegina, azaltzeko urrezko txanpon bat oso baliotsua zela eraztun baten truke emateko. Laguntzeko asmoz, norbaitek zilarrezko txanpon bat eta kobrezko txanpon bat eskaini zizkion, baina gazteak urrezko txanpon bat baino gutxiago ez onartzeko jarraibideak zituen, eta, beraz, eskaintzari uko egin zion. Merkatuan berarekin gurutzatzen zen pertsona orori (ehun pertsonatik gora) harribitxia eskaini ondoren, eta bere porrotak jota, bere zaldia pil-pilean jarri eta itzuli egin zen.
Zenbat desiratuko zukeen gazteak berak urrezko txanpon hori edukitzea! Maisuari eman ziezaiokeen, bere kezkatik libratzeko eta orduan haren aholkua eta laguntza jasotzeko.
- Maisua-esan zuen-, sentitzen dut, ezin duzu zuk eskatu zenidana lortu. Zilarrezko 2 edo 3 txanpon lor nitzake, baina ez dut uste eraztunaren benetako balioaz inor engaina dezakedanik.
- Bai garrantzitsua esan duzuna, adiskide gaztea! -erantzun zuen irakasleak irribarrez-. Eraztunaren benetako balioa jakin behar dugu lehenik. Igo berriro eta zoaz bitxigilearengana. Nor bera baino hobea jakiteko? Esaiozu eraztuna saldu nahi duzula eta galdetu zenbat balio duen. Baina ez dio axola zer eskaintzen duen, ez saldu. Itzuli hona nire eraztunarekin.
Mutila zaldiz joan zen berriro. Bitxigileak kandelaren argitan aztertu zuen eraztuna, luparekin begiratu zion, pisatu egin zuen, eta gero esan zion: -Baina saldu nahi badu, 58 urrezko txanpon eman diezazkioket eraztunaren truke.
- Zer? 58 txanpon??? -oihu egin zuen gazteak.
- Bai-erantzun zuen bitxigileak-. Badakit denborarekin 70 txanpon inguru lortuko genituzkeela, baina ez dakit... Salmenta premiazkoa bada...
Mutilak, hunkiturik, maisuaren etxera jo zuen gertatutakoaren berri ematera.
- Eser zaitez-esan zuen maisuak, entzun ondoren-.
Eraztun hau bezalakoa zara: bitxi paregabea eta baliotsua. Eta, beraz, aditu batek bakarrik ebaluatu zaitzake. Zer egiten duzu bizitzan, inork zure benetako balioa deskubri dezan?
Eta hori esanda, eraztuna ezkerreko eskuko behatz txikian jarri zuen berriro.
Jaso besarkada bat bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz.
💛💛💛💛
Iruzkinak
Argitaratu iruzkina