🩼ERREGEA MAKULUEKIN

Egun on, irakurle maitea; nire jarraitzaile leiala bazara, jakingo duzu azken egunetan Jorge Bucayren ipuinak argitaratzen ari naizela; gaurko ipuinak "Erregea makuluekin" du izenburu.

Behin, herrialde urrun batean, lurralde haietako erregea bere zalditik erori eta min handia hartu zuen. Hain izan zen larria lesioa, ezen hankak betiko galdu baitzituen eta makuluekin ibili behar izan baitzuen.

Errege gazte eta harroa zen, eta bere menekoen aurrean makalduta sentitzen zen. Ezin zuen onartu:

- Haiek bezalakoa izaterik ez badaukat -esan zuen bere artean-, ni bezalakoak izatea lortuko dut.

Jarraian, heriotza-zigorraz agindu zuen inork ez zezakeela berriro makulurik gabe ibili behar.

Erresumako biztanleek, beren subiranoaren krudelkeriaren beldur, men egin zioten aginduari, protestarik egin gabe. Egun batetik bestera, kaleak elbarri eta elbarriz bete ziren.

Erregeak urte asko eta luzeak bizi izan zituen. Belaunaldi berriak jaio eta hazi egin ziren, inor aske ibiltzen ikusi gabe. Eta agureak desagertuz joan ziren lehengo ibilaldiez hitz egitera ausartu gabe, gazteengan debekatuaren desira arriskutsua ereiteko beldurrez.

Oinez ibiltzea, mozkor zahartuen amets bat besterik ez zen, haurren fantasia bat edo zaharren txotxo bat...

Azkenean, errege herratsua hil egin zen.

Agure batzuk makuluak uzten saiatu ziren arren, ezin izan zuten berriro ibili. Zangoetako giharrek indarra galdu zuten eta ezin zioten pisuari eutsi.

Handik ez oso urrun, mendi baten tontorrean, gizon zahar bakarti bat bizi zen, hankak sendo, basoko ibilaldi isil eta isiletan euskarririk gabe ibili baitzen.

Albistea entzun bezain laster, makuluak sutara bota, eta herriraino jaitsi zen mendi-hegala, askatasun berreskuratu berria besteekin partekatzera deliberaturik.

Laster konturatu zen inork ez zuela jada gogoan ibiltzeko antzinako artea. Beste batzuei imitatzeko eskatu zien, posible zela erakutsiz.

- Begira -esan zien-. Erraza da, makuluak askatu eta oinen gainean eutsi besterik ez da egin behar. Gero pauso bat ematen da -jarraitu zuen- eta gero beste bat.

Umeek eta gazteek harrituta begiratu zioten hasieran, baina gero saiatzea erabaki zuten. Jakina, erorikoak, kolpe gogorrak, zauriak eta hausturaren bat ere izan zen.

Helduak etorri eta agurea kanporatu zuten:

- Zoaz hemendik -esan zioten-. Ez duzu ikusten nolako kaltea eragiten diezun? Ez bete bere buru gaztea zure fantasia tentelekin! Ez zaitugu hemen nahi.

Agurea, borroka-gizona ez zena, bere etxolara itzuli zen, laster jakina zen guztia betiko galduko zela ziur zegoelako.

Hurrengo goizean, zortzi gaztek atea jo zioten. Makuluen gainean bermaturik, haietako batek esandakoa berretsi zuten beren keinuekin:

- Maisu. Zugandik ikasi nahi genuke. Makulurik gabe ibiltzen irakastea nahi dugu.

Agureak barre egin zuen bere artean.

- Ni ez naiz maisua-esan zien-. Oroimena duen gizon bat besterik ez naiz, bere buruari leial eutsi diona eta beldurrak mendean hartu ez duena.

- Erakuts iezaguzu hori-esan zuten.

Agureak bere tutoretzapean onartu zituen gazteak, eta, nola egin ez zekiela, oinez ibiltzen irakasten hasi zitzaien, bere zangoak beste laguntzarik gabe.

Eta horrela, haranean gizon eta emakumeek makuluekin beren burua eramaten jarraitzen zuten bitartean, herri berri bat sortu zen. Komunitate horretan, gazteak eskutik helduta ibiltzen ziren, eta sarritan elkartzen ziren ibilaldi bat partekatzeko asmoz.

Ipuin hau oso aproposa iruditzen zait bizitzea tokatzen ari zaigun garaietarako; kanpoko inposizioak eta gure beldurrak gainditzearen garrantzia gogoratzeko balio du, gure benetako askatasunarekin konektatzeko.

Jaso besarkada bat bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz.💛💛💛💛