🪖 MONJEA ETA JENERALAREN IPUINA

Egun on, gaurko ipuinak "El cuento del monje y el general" du izenburu.

Bataila baten etenaldian, armada boteretsu bateko jenerala Tofuku tenpluan agertu omen zen, non monje bat bizi baitzen, bere garaiko pertsonarik jakintsuena eta izpiritualki hornituena izatearen ospea bereganatzen zuena.

Agurtzeko gogoa besterik ez zuten, biek haurtzaroko tristurak eta pozak konpartitu baitzituzten tenplua zegoen tokitik ez oso urrun zegoen herrixka txiki batean.

Hautagaietako batek tenpluko sarreran hartu zuenean, jeneralak esan zuen:

- Esaiozu maisuari Kitagaki jenerala hemen dagoela ikusteko.

Dizipulua tenpluan sartu eta handik minutu batzuetara irten zen berriro.

- Maisuak dio ezin duela ikusi, ez duela jeneralik ezagutzen.

- Gaizki-ulertu bat da, dudarik gabe. Esaiozu maisuari bihar itzuliko naizela.

Biharamunean, jenerala tenpluaren aurrean agertu zen berriro. Bidean, tenpluan maisu bat baino gehiago egon zitezkeela pentsatu zuen.

"Argiagoa izango naiz oraingoan", pentsatu zuen Kitagakik. Beraz, dizipulu bat etorri zitzaionean, esan zion:

- Esaiozu Ho maisuari Kitagaki jenerala hemen dagoela ikusteko.

Gazteak erreberentzia egin eta tenplura sartu zen. Irten zenean, aurreko eguneko erantzun bera eman zuen.

- Ho maisuak dio ezin duela ikusi, eta ez duela jeneralik ezagutzen.

- Esaiozu bihar itzuliko naizela-esan zuen berriro Kitagakik.

Erretiratu aurretik, honako hau erantsi zuen:

- Eta esaiozu hobe duzula ni berriz ikusteari uko ez egitea.

Hurrengo goizean, Kitagaki berriro gelditu zen Tofuku tenpluko ateen aurrean, eta, bere ahots ozen eta irmoaz, izurritea iragarri zitzaion han zegoen izangaiari:

- Esaiozu maisuari Kitagaki jeneralak, Hegoaldeko Armadako buruzagiak, ikusi nahi duela.

Berriro desagertu zen dizipulua tenpluan, eta itzultzean errepikatu zuen:

- Maisuak dio ezin duela ikusi, ez duelako jeneralik ezagutzen eta ez dakielako zer den hegoaldeko armada. Baina hau bidaltzen dizu.

Orduan, egurrezko zalditxo bat eman zion militarrari, bost urteko mutiko batek erabiliko zukeen jostailu mota.

Orduan, bat-batean, Kitagakiren oroimenean hazitako herrixkako irudiak agertu ziren, haurren ahotsak entzun zituen korrika, eta berea ere bai, une hartan, hainbeste urte geroago, esku artean zuena bezalako zurezko irudiekin jolasten ari zenean. Minutu batez isilik egon zen, eta gero bere akatsaz ohartu zen:

- Eskatu barkamena irakasleari. Esaiozu bere lagun Kitagaki hemen dagoela ikusteko.

Fraide izateko hautagaia tenplu barrura itzuli zen, eta handik minutu batzuetara, maisuarekin batera irten zen, eta honek, besoak Kitagakirengana zabalduz, esan zuen:

- Aspaldiko adiskidea! A zer poza zu hemen egotea! Hiru egun daramatzat zure zain.

Batzuetan, maizegi ez esatearren, etiketa batzuk ematen dizkiogu geure buruari aurrean dugun pertsonari zirrara eragiteko, eta ahaztu egiten zaigu askotan pertsona horrek benetako pertsonarekin egon nahi duen eta faltan sumatzen duen gauza bakarra, etiketen beharrik gabe, gure esentziarekin konektatu nahi duela, benetan nor garen.

Jaso besarkada bat bihotzetik eta gogoratu partekatzeaz.

💛💛💛💛