📖 MAITASUNARI BURUZKO KONTAKIZUNA

Egun on, irakurle maitea; goazen gaurko ipuinarekin, "Maitasunari buruzko kontakizun bat" izenburupean.

Bi gazte eder dira, berak hamahiru zituenean eta berak hemezortzi. Mendi baten ondoan zegoen egurgile-herrixka batean bizi ziren. Garaia, liraina eta gihartsua zen, txikitatik ikasi baitzuen egurgile izaten. Ilehoria zen, ile luze-luzekoa, eta gerriraino iristen zitzaion; begi zerutiar, eder eta zoragarriak zituen.

Istorioak kontatzen du, herri osoaren konplizitatearekin ezkonduak zirela. Harik eta egun batean, berak hemezortzi eta berak hogeita hiru izan zituenean, herri osoa ados jarri zen biak ezkontzen laguntzeko.

Txabola bat oparitu zieten, zuhaitz sail batekin, berak egurgile gisa lan egin zezan. Ezkondu ondoren, hara joan ziren bizitzera, guztien, haien, familiaren eta harreman horretan hainbeste lagundu zuen herriaren alaitasunerako.

Eta han bizi izan ziren negu, uda, udaberri eta udazkeneko egun guztietan, elkarrekin egoteaz gozatzen. Lehenengo urteurrenaren eguna hurbiltzen ari zela, zerbait egin behar zuela sentitu zuen, berari bere maitasun sakona erakusteko. Hau esan nahi zuen opari bat egitea pentsatu zuen. Aizkora berri batek dena lanarekin lotuko zuen; berak ehundutako jertse batek ere ez zuen konbentzitzen, lehendik ere jertseak ehunduak baitzizkion; bazkari bat ez zen nahikoa agasajo...

Herrira jaistea erabaki zuen, han zer aurki zezakeen ikusteko, eta kalez kale ibiltzen hasi zen. Hala ere, oinez asko ibiliagatik ere, ez zuen aurkitzen hain garrantzitsua zen ezer, eta aste batzuk lehenago, urteurrenaren data hurbiltzen ari zelakoan, erosketen bueltetatik gordetzen zituen txanponekin eros zezakeen ezer.

Herriko bitxi-denda bakarretik igarotzean, urrezko kate eder bat ikusi zuen beiratean. Orduan gogoratu zen gauza material bakar bat zegoela, benetan maite zuena, eta balio handikoa iruditzen zitzaion. Hil aurretik aitonak oparitutako urrezko erlojua zen. Mutikotatik, gamuzazko kutxatila batean gordetzen zuen erloju hori, eta ohearen ondoan uzten zuen beti. Gauero, gaueroko mahaitxoko tiradera irekitzen zuen, erloju hura gamuza-gutunazaletik ateratzen zuen, distira ematen zion, soka pixka bat ematen zion, soka amaitu arte entzuten zuen, berriro distiratzen zuen, pixka batean laztantzen zuen eta berriro kutxatilan gordetzen zuen.

Berak pentsatu zuen: "Zein opari zoragarria izango litzatekeen urrezko kate hau erloju harentzat". Zenbat balio zuen galdetzera sartu zen, eta erantzunaren aurrean, larritasun batek ustekabean hartu zuen. Berak uste baino askoz diru gehiago zen, berak elkartu ahal izan zuena baino askoz gehiago. Beste hiru urte itxaron beharko nituen erosi ahal izateko. Baina ezin zuen hainbeste itxaron.

Triste samar atera zen herritik, horretarako behar zuen dirua lortzeko zer egin zezakeen pentsatuz. Orduan lan egitea pentsatu zuen, baina ez zekien nola; eta pentsatu eta pentsatu egin zuen, harik eta, herriko ile-apaindegi bakarretik pasatzean, "Ile naturala erosten du" zioen kartel batekin topo egin zuen arte. Eta hamar urte zituela moztu ez zen ile hori zuenez, berehala sartu zen galdetzera.

Eskaintzen zioten dirua urrezko katea erosteko izaten zen, eta katea eta erlojua gordetzeko kutxa bat besterik ez zen geratzen. Ez zuen zalantzarik izan. Ileapaintzaileari esan zion:

- Hiru egun barru nire ilea saltzeko itzultzen banaiz, zuk erosiko zenidake?

- Horixe izan zen erantzuna.

- Hiru egun barru hemen izango naiz.

Bitxi-dendara itzuli, katea erreserbatuta utzi eta etxera itzuli zen. Ez zuen ezer esan.

Urteurrenaren egunean, ohi baino estuago besarkatu zuten elkar. Gero, bera lanera joan zen eta bera herrira jaitsi zen.

Ilea motz-motza motzarazi eta, dirua kobratu ondoren, bitxi-dendara joan zen. Urrezko katea eta egurrezko kutxa erosi zituen han. Etxera iritsi zenean, sukaldatu eta arratsaldea noiz egingo zain geratu zen, eta orduan itzultzen zen.

Beste batzuetan ez bezala, bera iristen zenean etxea argitzen baitzuen, oraingoan Emmak argiak jaitsi zituen, bi kandela besterik ez zituen jarri eta zapi bat jarri zuen buruan. Berak ere bere ilea maite zuen eta berak ez zuen nahi berak ilea moztu ziola konturatzerik. Geroago ere izango zen azaltzeko astirik.

Iritsi da. Oso gogor besarkatu zuten elkar, eta zenbat maite zuten elkarri esan zioten. Orduan, erlojuaren urrezko katea zeukan egurrezko kutxa atera zuen mahai azpitik. Eta bera arropategiraino joan zen, eta kutxa handi bat atera zuen handik, bera ez zegoen bitartean ekarri ziona. Kutxak bi orrazi handi zituen, berak erosiak aitonaren urrezko erlojua salduz.

Maitasuna sakrifizioa dela uste baduzu, mesedez, ez ahaztu istorio hau. Maitasuna ez dago gure baitan bestearen alde sakrifikatzeko, haren existentziaz gozatzeko baizik.

Bihotzetik besarkada bat jaso eta gogoratu partekatzeaz.

💛💛💛💛