🕳️PUTZUEN HIRIA

Egun on, irakurle maitea; gaurko ipuinaren izenburua "Putzuen hiria" da eta honela dio:

Hiri honetan ez zegoen pertsonarik, planetako beste hiri guztietan bezala.

Hiri honetan putzuak zeuden. Putzu bizidunak... baina putzuak azken finean.

Putzuak elkarren artean bereizten ziren, ez bakarrik induskatuta zeuden tokiagatik, baita barautsagatik ere (kanpoaldearekin lotzen zituen irekidura).

Putzu aberats eta arranditsuak zeuden marmolezko eta metal preziatuzko barautsekin, adreiluzko eta zurezko putzu apalak eta beste batzuk pobreagoak, lurrean irekitzen ziren zulo zuritu soilekin.

Hiriko biztanleen arteko komunikazioa brokal eta brokal artekoa zen, eta albisteak bizkor zebiltzan hiriaren puntatik puntara.

Egun batean, "moda" bat iritsi zen hirira, ziurrenik giza herriren batean sortua: ideia berriak adierazten zuen behar den izaki bizidun orok askoz gehiago zaindu beharko lukeela barrualdea kanpoaldea baino. Garrantzitsuena ez zen azalekoa, edukia baizik.

Horrela hasi ziren putzuak gauzez betetzen. Batzuk, urrezko txanponez eta harribitxiz betetzen ziren. Praktikoagoak ziren beste batzuk etxetresna elektrikoz eta tresna mekanikoz bete ziren. Beste batzuek artearen aldeko hautua egin zuten, eta pinturaz, kolazko planoz eta eskultura postmoderno sofistikatuz betetzen joan ziren. Azkenik, intelektualak liburuz, manifestu ideologikoz eta aldizkari espezializatuz bete ziren.

Denbora pasa zen.

Putzu gehienak hainbesteraino bete zirenez, ezin izan zuten beste ezer gehitu.

Putzuak ez ziren denak berdinak, beraz, batzuk konformatu baziren ere, beste batzuek pentsatu zuten zerbait egin behar zutela barruan gauzak sartzen jarraitzeko...

Haietako bat izan zen lehena: edukia estutu beharrean, ahalmena handitzea eta zabaltzea bururatu zitzaion.

Ez zen denbora asko igaro ideia imitatu baino lehen; putzu guztiek beren energia gehiena zabaltzen gastatzen zuten, barruan lekua egin ahal izateko.

Hiriaren erdigunetik urrun zegoen putzu txiki bat hasi zen ikusten bere bizilagunak zabaldurik. Horrela puztuz gero, laster bazterrak nahastuko zirela pentsatu zuen, eta bakoitzak bere nortasuna galduko zuela.

Agian ideia horretatik abiatuta, bere gaitasuna handitzeko beste modu bat haztea zela bururatu zitzaion, baina ez zabalera, sakonera baizik. Sakonago egin, zabalago egin beharrean.

Berehala konturatu zen barruan zeukan guztiak ezin zuela sakondu. Sakonagoa izan nahi bazuen, edukiz hustu behar zuen...

Hasieran hutsunearen beldur izan zen, baina gero, beste aukerarik ez zegoela ikusi zuenean, hutsunearena egin zuen.

Jabegorik gabe, putzua sakonago bihurtzen hasi zen, besteak berak desegindako gauzez jabetzen ziren bitartean...

Egun batean, ustekabean, barrurantz hazten ari zen putzuak ezusteko handi bat izan zuen: barruan, oso barruan, oso barrenean, ura aurkitu zuen!

Inoiz ez du beste putzu batek urik aurkitu...

Putzua, aurkitutakoaren harridura gainditurik, hondoko urarekin jolasten hasi zen, hormak bustiz, ertzak zipriztinduz eta azkenik, kanporantz ura ateraz.

Hiria euriak baizik ez zuen ureztatu, euri urria baitzen, eta, beraz, putzuaren inguruko lurra, urak biziberritua, esnatzen hasi zen.

Bere erraietako haziak larrean, hirustan, loretan eta makilatxo ezpaletan ernatu ziren, gero zuhaitz sendo bihurtu zirenak...

Bizitzak koloretan eztanda egin zuen putzu urrunduaren inguruan, eta "El vergel" deitzen hasi ziren.

Denek galdetzen zioten nola lortu zuen miraria.

- Miraririk ez-erantzun zuen Vergelek. -Begira begiratu behar da, sakonera...

Askok Vergelen ereduari jarraitu nahi izan zioten, baina ideiari uko egin zioten sakonago joateko hustu egin behar zirela konturatu zirenean.

Gero eta gehiago zabaldu ziren, gero eta gauza gehiagoz betetzeko...

Hiriaren beste puntan, beste putzu batean, erabaki zuen hutsaren arriskua ere bazegoela...

Eta sakontzen ere hasi zen...

Eta ura ere iritsi zen...

Eta harekin, edertasuna bere distira osoan...

- Zer egingo du ura amaitzen denean? -galdetu zioten.

- Ez dakit zer gertatuko den. Baina oraingoz, zenbat eta ur gehiago atera, orduan eta ur gehiago dago.

Hilabete batzuk igaro ziren aurkikuntza handiaren aurretik.

Egun batean, ia kasualitatez, bi putzuak konturatu ziren beren barrenean aurkitutako ura berdina zela... Batetik igarotzen zen lurpeko ibaiak berak betetzen zuela bestearen sakonera.

Konturatu ziren bizitza berri bat zabaltzen zitzaiela. Brokaletik brokalera, azaletik, beste guztiak bezala, komunikatu ez ezik, bilaketak beste kontaktu-puntu sekretu bat ekarri zien:

Elkarren artean bakarrik lortzen duten komunikazio sakona, edukiz husteko eta beren izatearen sakonean emateko daukatena bilatzeko adorea dutenak...

Ez izan beldurrik ezer ekartzen ez dizun edukia husteko, baita kalte egin diezazukeen edukia husteko ere. Hutsarekin konektatu eta sortu zure Vergel propioa zure Izatearen sakonenetik.

Edukia husteko eta hutsarekin konektatzeko laguntza behar baduzu, deitu 615720286 telefonora, pozik lagunduko dizut.

Bihotzetik besarkada bat jaso eta gogoratu partekatzeaz.

💛💛💛💛