👨NIRE BURUA MAITATZEN IRAKATSI ZIDAN GIZONA

Egun on, irakurle maitea, gaurko artikulua nire senar ohiari eskainitako artikulua da, bera izan baitzen nire burua maitatzen irakatsi zidan gizona...

Ez nuen inoiz jakin nola ulertarazi bere ekintzek min ematen zidatela.
Erreguek, oihuek, erreguek, gaitzespenek, ezerk ez zuen funtzionatzen.
Ez nuen mugarik jartzen jakin, ez eta bihotzak zeharkatzen ninduen harreman hori garaiz askatzen ere.
Eta eskatu gabe, egunero, aukera berriak ematen nizkion, baina berak ez zuen nabaritzen.
Nire hitzak ez nituen ezagutzen, landare bat ezagutzen ez duena eta urik gabe biziko dela pentsatzen duena bezala. Bitartean, "egunen batean ulertuko duzu" pentsatzen nuen.
Bera zen nire zorionaren arrazoia, eta horrexek itzaltzen ninduen.
Nire ondoan bizitzeari uko egitea, nahi nuen etorkizuna haustea zen.
Horregatik geratu nintzen, horregatik saiatu nintzen, horregatik saiatu nintzen harremana salbatzen...
Maite nuen, nire giza sinesmen ergelean, maitatzea ezeren alde dena ematea dela sinestea.
Beti esaten zidan: "Ai, emakumea, gehiegizkoa zara!".
Hainbesteraino zen haren ekintzek min ematen zidatena, ezen pausoz pauso urruntzen bainintzen, ni neu, esan gabe.
Nire "maite zaitut" isilduz joan nintzen, nire hitzak itotzen joan nintzen.
Gaitzespenezkoak, baita maite zuela esatekoak ere.
Bihotza ixten joan nintzaion, piskanaka-piskanaka, nire garrasi isilari antzematen ote zion ikusteko.
Bera uzteko kemena aurkitu baino lehen, sorpresaz dena egingo nuelakoan, ni berriz konkistatzeko.
Baina ez. Nire isiluneek ez zuten funtzionatu. Ezta nire oihuak ere. Ez nire otoitzek, ez nire malkoek, ez nire kexuek ez zuten funtzionatu.
Ni neu ere nazkatu egin nintzen halabeharrez erori nintzen drama tentel horretaz guztiaz.
Neure maitasun faltaren biktima izan nintzen. Baina berari egozten nion errua.
Bera bakarrik izan zenean, konplize perfektua, kosortzeko, nire subkontzientean gordetzen nuena.
Milaka bertso eta ehunka abesti idatzi nituen.
Harik eta goiz fresko batean, hainbeste negar egin ondoren, indarberriturik jaiki nintzen arte, kemenez eta uzteko indarrez.
Jadanik ez zuen haren laguntzarik espero, ez zuen haren aldaketarik espero, ez haren begirunerik, ez errespeturik, ez nire negar gogaikarri hura ulertuko zuenik.
Galtzeko beldurra galdua nuen, zeren aldatzen saiatzeko ahaleginetan, neure burua aurkitu bainuen.
Eta orduan izan zen beldurra, nire begietan ikusi zuen erabakia hartua nuela, benetan galdua sentitu nintzen, eta dena egin nahi izan zuen ni joan ez nendin.
Baina berandu zen, berak irakatsi zidan ni maitatzen, eta ezinezkoa zen ni bertan geratzea.

Bihotzetik besarkada bat jaso eta gogoratu partekatzeaz.

💛💛💛💛